lafmacun org

istemiyorum yazmayı ama günah çıkarasım var; biraz olsun içimi dökesim var...
bu hayat çok ilginç, ya da ben çok dengesizim...
kalabalıklar ürkütür oldu beni...
kaçasım var herkesten... susasım var...
bunlara bile izin vermeyen kocaman bir kalabalığım var...

aynı anda hem mutlu, hem huzursuz, hem sakin, hem agresif olmayı nasıl başarıyorum bilmiyorum...
hayat insana neler öğretiyor...

isteklerime, hayallerime uzanamıyorum üzerimdeki yük yüzünden...
biliyorum hemen yanıbaşımda beklediğim güzellikler, ama gücüm yok...

hayatıma bir anda girdi... nasıl oldu, nasıl bitti...
belki de hala güzel şeyler yaşayabilme ihtimalimin olduğunu kendime kanıtlamak için aldım hayatıma o' nu...
girdiği hızla çıktı, bugün yokum oldu...
karanlığıma o'nu ortak etmeye hakkım yoktu biliyorum. ahmak tarafıma geldi; birbirimizin üzüntülerine sebep olmayız aksine ortak mutluluklar yaratır, varolanları paylaşırız sanmıştım...
yanılmışım...

geçmişten de bahsedesim geldi bak...
bir zamanlar o' nsuz bir hayat düşünemiyordum, bugünse ondan kaçıyorum, sesini duymak bile ürpertiyor beni. bir yandan özlerken, diğer yandan yüzünü görmek, onunla geçtiğim sokakların yakınında bile bulunmak istemiyorum...
beklendiğim halde arayasım, sorasım, destek olasım yok...
o, gelecekteki keşkelerimin en büyük nedenlerinden biri olacak farkındayım, ama yok çare...
şartlar ağır geliyorsa salıvermek lazımmış meğer...
meğer zorlamaları sevmezmiş hayat... olmuyorsa, gitmiyorsa birşeyler yolunda üstelememeliymiş. hiç değilse aradaki saygıyı korumak adına geri çekilmeliymiş...
sevgi? saygı?
eser kaldı mı ki onlardan...
bu tutarsızlıklar beni yoruyor...
inzivaya çekilme vakti artık...

yaşa gitsin dediler; yaşadım gitmiyor...

cümlelerim bitti...
söz suskunluğumun...

etiketler: icini dokmek