ah işte tam ihtiyacim olan yer burasi.o kadar özledim ki yazmayi.neden yazmiyorum, yazamiyorum farkinda da değilim aslinda ama çok çok özledim.bu sayfayla birlikte kavuşucağımı ümit ediyorum bu güzelliğe.
yorulmuşum, yıpranmişim resmen.yaşlanmişim, beyazlamiş saçlarim.saçlarim açilmiş, yaşli bir derviş olmuşum.duyarsizlaşmiş, hiçbir şeye karişmaz olmuşum.en çok önem verdiğim şeyleri birer birer hayatimdan çikarirken, buna mecburken, bir yandan da kalan üç beş güzellikse kendileri gitmeyi yeğlediler.yine ayni şey, yine beklenmeyen bir anda birinin gelip elveda demesi.hep mi böyle olacak, devamli suretle ayriliklari mi yaşiycam ? terkedilişlerin insani mi olucam hep ben ? isyan etsem neye yarar ki, alişmadim mi zaten artik bunlara? ne kadar koyabilirlerki artik bana? daha fazla canimi nasil yakabilirlerki...
uzak kalsamda yazmaktan belirtmeliyimki yazmanin verdiği rahatliğin tahayyülünü sizinle paylaşabilmem çok zor.bir nevi terapi benim için bu.hayati güzel kilmak, paylaşilan, yaziya dökülen genelde aci şeylerde olsa.dünyanin hiçbir zevkine değişmeyeceğim birşey yazmak.keşke herşey yazmanin verdiği rahatliği sağlayabilse.yazdiğin anda nasil atiyorsan içindekileri üzüldüğünde, ağladiğinda da atabilsen acilari, kederleri.ama olmuyor, ne zaman ağlasam arkasi daha fazla geliyor.
yazdiğim bir yazi geldi aklima.yahut şiir vs farketmez.tam bu noktada sanirim bunun yeri burasi der ve copy-paste yaparim;
bir yaz yağmuru
rahatlatmak bedenimi çok arzuladığım bir şey
ama olmuyor…
beynimi kemiriyor geçmişe karışmamış birçok şey
yokedemiyorum onları
bilsem yarın mutlu olacağımı
görsem şimdiden
kahrolmasam
diliyorum derinliklerimden
ama olmuyor
“o”’nsuz olmuyor
yüzümü dönsemde, o artık yok desemde
unutamıyorum, olmuyor
yok işte onsuz huzur bana
mutlu olmak yok
ne varsa yaşamak için gerekli
o yokken hiçbiri yok
bir yaz yağmuru yağsa üzerime
ıslansam ılık ılık gece sessizliğinde
sadece damlaların sesi olsa
birde içimdeki çığlıklar dışarı vursa
karanlık kalbim ıslanıp ağarsa…
yazmak yeniden
1.
