bu gün ilk defa birisini kaybedebileceğim hissini derinden yaşadım. ve gerçekten kendimi çok kötü hissettim. hala ellerim titriyor.
hurşit şuan tekerleğini döndürüyor, eski hızını kaybetmiş olsada biraz döndürüyor yine. ama bu sefer yalpalayarak.
2gün oldu olmadı daha beraber yaşayalı. az daha 3 gün olamayacaktı. hayatında daha önce hayvan bakmamış hödük ben, yanlızlığımı bir parça olsun giderebilmek, düşüncelerimi canlı birileriyle paylaşabilmek adına sahip oldum hürşite.
kafesini temizleyecektim, yem kabına girmişti tuttum çıkardım ordan, derken elimden düştü. baktım ona doğru ters dönmüştü ve kıpırdamıyordu. işte o an hissettim acıyı içimde birden mideme bir ağrı girdi. dokunuyordum ama tepki vermiyordu, o an ki çaresizliğim ise çok felaketti. kendimi bu kadar aciz ve kötü hissettiğim bir an varsa dahi şuan hatırlayamıyorum.
kımıldamaya başladı bir anda. ama yalpalıyordu, boynu 90 derece dönmüştü ve yüz üstü dönmeye çabalıyordu, can çekişiyordu aslında. yardım etmek istedim, onu bile beceremedim.
düzelmiyordu bir türlü boynu kırılmış olabilirdi. şimdi ne yapacaktım?
çaresizliğim son seviyedeydi ve yardım istedim birilerinden. derken 5-10 dk ya düzeldi en azından daha iyiydi. aldım ve kafesini temizlerken bir daha düşürdüm. bu sefer kaçarı yoktu kesin kaybedecektim onu derken yalpalaya yalpalaya tekrar kendine geldi ama bu süre zarfında yüreğim bayaa bi pır pır etti.
çok korkmuştu ve artık avcuma gelmek istemiyordu benden kaçıyordu. çok üzülmüştüm gerçekten. hayatında hayvan sevgisi nedir bilmeyen öküz ben elimdeki ufacık bir hayvana sahip çıkamamıştım. 1.si dikkatsizlikti belki ama 2. si kesin salaklıktı.
kafesinde yaşayan ufacık bir hayvan dahi olsa sorumluluk almak ne demek öğrenmiş oldum neyse ki. hayat bazen hataları affetmiyor. ikinci bir şans ise gerçekten büyük bir armağan değerini bilmek lazım.
etiketler: yasam olum hursit sans