otobüsteyim...okuldan geliyorum efenim.işte o gün o saat (10 aralık ptesi saat 15.45) hayallerim gerçek oldu. nasıl olduysa otobüs birden sarsıldı veeee meçhul kişinin parmaklarından en muzur olanı o küçük,kırmızı stop düğmesine basıverdi.otobüsçü amca(bildiğin şöför) hem arkayı hem ön kapıyı açtı ama n’oldu? kimsecikler inmedi.herkes birbirine delici bakışlar fırlattı.herkesin bakışlarında bir hercule poirot keskinliği vardı.herkes gerilmişti.son olarak bakışlar öğrenciler üstünde yoğunlaştı.sonuç olarak olayın öznesi bulunmadı.şöför amcamız da bastı gaza...bu da böyle bir anımdır...
enderizmoalonsomania 14.12.2007 - 23:10otobus insanlari
1.
