yüreği sıkıştı yine salih reis’in. onca geçen yıla rağmen unutamamıştı onu. ne zaman aklına gelse kalbi sıkışır, eli ayağına dolaşırdı. o değil miydi onu köyünden koparan... daldı gözleri...
...nefesinin duracağını sandı bir an salih. içeride boğucu bir sıcak vardı. trenin gürültüsü ile sıcak birleşince dayanılmaz bir hal almaya başladı yolculuk. uzun bir off çekti, dışarıya baktı... bir inek sürüsü vardı uzakta, elinden geldiğince sürüdeki inekleri saymaya çalıştı ama tren sürünün hizasını çoktan geçmişti. canı sıkıldı bu duruma, oylanırdım diye umuyordu ama hayat gibi tren de durmuyordu.
düşünmemeye çalışıyordu geride kalanları ama sırayla gözlerinin önünden geçiyorlardı. öfkeli babası geldi aklına. gidiyorum dediğinde köpürmüştü babası. tehditler savurmuştu. sonra anası geldi gözlerinin önüne, gözü yaşlı kalakalmıştı öyle kadıncağız, gitme salihim demişti ama salih duymazlıktan geldi. anlatamazdı ki onlara aşağı güllücede bir geline vurulduğunu, kendine itiraf etmeye bile zorlanıyordu kaldı ki anasına babasına anlatsın. sonra uğruna yurdunu terkettiği kadın geldi aklına, ruhu bedeninden fırlayacak gibi oldu, kavradı pulmanın yanındaki demiri, sıktı, sıktı....
.......
-nereye evlat, diye sordu karşısındaki kirli sakallı, kır saçlı adam. salih, sıkkın, keyifsiz cevapladı :
-bilinmeze...
.......
balikci salih reis 3
1.
