lafmacun org

sabaha karşı görülmüş bir rüya da hıçkıra hıçkıra ağlayarak uyanışımdın. gene beyaz sakalların , yüzüne yer etmiş abartısız gülümsemen var dı. ağlamaya başlıyordum, rüyamda seni daha ilk gördüğüm andan itibaren...uyanıyordum...ve sert zamanlarda içilmesi gereken bandırolsüz, filtresiz bir camel'i ateşliyorum...ve şeker tadındaki senli günleri aklımda sıralıyordum...

bahçe de oyalanışını hatırlıyorum. sonra dört elle toprağa tek bir cevizi gömüp, onun ağaç olmasını beklediğimiz günleri. yirmi yıllık bir ceviz ağacı göğün nersine değiyordur bilmiyorum . o ceviz ağacı hergeçen gün biraz daha büyüdükçe ben seni özlemeyi daha çok öğreniyorum...

seni her arayışımda; cümlelerinin arasına virgül niyetine koyduğun ve bıkmadan sorduğun , ne zaman geleceksin sorularını hatırlıyorum. sonrasında andır kalsın gurbetlik deyip telefonu kapatışını..

babamın azarından kaçarken,kanadına sığınmayı özlüyorum.
cebinde altın renkli folyolara sarılı çikolataları eritmeden taşımanı özlüyorum.
her ayın onbeşinde kasabadan şehre gelme günlerini iple çekmeyide özlüyorum. o günü bilmezdim takvim yapraklarında küçükken. sadece geleceğini hissederdim ...ve gelirdin..büyüdükçe takvim yapraklarını tek tek koparmayı öğrendim.. onunla birlikte zaman denen şeyin ne kadar uzun olduğunu..
her çocuk yaz aylarında deniz kenarını düşlerken ben seninle toprağı deşelemeyi istiyordum...neden diye sorardım..

neden sen çalışırken terlemiyorsun? (diye sorardım)

çünkü insan severek yaptığı işte terlemez (derdin) bir de bal tadında soğuk su taşıyan torunu varsa terlemez derdin ve aklımda yer ederdin..işte o zaman sıcakta gölge olan bulut gibi çökerdin üstüme ve ben annemi çok özlemekten vazgeçerdim...

dedenin ölmesi ; insanın gece rüyalarından ağlayarak uyanmayı öğrenmesiymiş ...

yokluğuna aldırmadan ,daha da çok özlemeyi bilmekmiş...