çağımızın ihtiyaç duyduğu insan biçimlerinden. gözümü kaparım, vazifemi yaparım insanı değil. en üst düzey (nobel, ötesi var mı?) tıp adamı olmasına rağmen, sürekli hayatı anlamaya ve daha yaşanılır kılmaya yönelik düşüncelerle uğraşmış ahir ömründe. hepimizin içerisinde -az veya çok- bulunan düşünce cücesini öldürmemiş o. aksine beslemiş ve gürbüz bir hale getirmiş. bir eski zaman alimi gibi bu adam.
bir insan denen meçhul'ü var ki sormayın. genellikle yaptığım gibi tamamen tesadüf eseri okudum, bir de adamın tıp doktoru olduğunu ve 100 yıl öncesinin adamı olduğunu öğrendiğimde şaşkınlığım iyice artmıştı. söyleyeceklerini mümkün olduğunca yalın söylüyor ve de sanırım uzmanlık disiplini felsefe ya da yazın olmadığı için düşüncelerini çok fazla kelime duvarlarının arasına sıkıştırmıyor. bu da oldukça kolay anlaşılır yapıyor.
bir doktor rağmen evreni dişlilerden ve zembereklerden ibaret mekanik bir isviçre saati gibi görmemesi de, özellikle bilim adamları arasında, çok ender rastlanılan bir özellik. kitabın bir yerinde şuna benzer bir şeyler söylüyor; "din ile bilim çok farklıdır. din daima iyiliği amaçlar. ancak bilim böyle değildir. bir uçak, felaketzedelere yardım da gönderebilir, sivilleri de bombalayabilir".
#927153