benim arkadaşlarımdan hiçbir zaman bir fayda gelmedi. hoşlanıyorum, ölüyorum bitiyorum, kızım git konuş bi çıktığı var mıymış... "sen de iki elinle bir sikini doğrultamıyon lennn" diye cevabı yapıştıranlar mı dersin, "ben çöpçatanlıktan anlamam" mı dersin, "ben pezevenk değilim" diyenler mi dersin.
iyi be sormayın. platonik bir aşık olarak öleyim.
her şeyi anlarım da "pezevenk" niye oluyon ibne? ben orospularla mı düşüp kalkıyorum? kalbimi kırıyor denyo haberi yok.
ben gitsem sorsam:
-bir çıktığın var mı? her cevap beni yerle bir eder. öldürür. yok dese, muhabbetin devamını nasıl getireceğim; var dese ortamdan nasıl siktir olup gideceğim, sana ne dese ne bok yiyeceğim.
işte böyle, birinin gidip esra'ya sorması lazım sevgilisi var mı yok mu diye. onun bu esrarengiz halini çözmem lazım. yoksa hakkaten iki elimle bi şeyime doğrultamayacağım.
birinin gidip sorması şart. bu devran böyle dönüyor.
#924438