bundan on sene evvel, jölenin evde yirmi yaslarinda abi olmadiginda bulunmadigi vakitler. o zaman bu briyantin bas taci gibi bir sey. salondaki aynanin yanina konuluyor. yok bizim evde degil tabig ki, üc kisilik evimizde ne jöle ne briyantin bulunurdu. yegenim(kuzenimin cocugu-benden büyük ama) ilk ergenliginde kafasina bir seyler sürüyor. kendinden üc yas kücük olmam hasebiyle bakiyorum o sürdügü seye:
-oguzhan, o ne? krem mi sürüyosun kafana?
+salak! briyantin bu.
-o ne?
+iste sacina sekil veriyo.
-iyi de senin cok sacin yok ki? neyine vercek sekil?
+ya sen anlamazsin kizim, bas git.
(yarim saat sonra hala aynada saciyla ugrastigini görünce)
-bitmedi mi hala?
+yahu sana ne?
-sacimi örücem be manyak! ay...kafana bak, parliyosun...iyyy yag gibi bu be. olum, kizlar böyle mi begencek seni? inek yalamis bunun sacini diye dalga gecicekler lan ahahha
+anneee! su kali'yi al ayagimin altindan, yoksa elimden bi kaza cikicak!
-ineeek, ineeek ahhhahha!
<bkz: bu da böyle bir animdir>
#922009