istanbul un kizlari atesli silahlardan daha tehlikelidir

çok sevdiğim obuamı ve beni üşenmeden, sıkılmadan dinleyen; kısaca bana yerenlik eden koyunlarımı, istemeye istemeye köyde bırakıp şehre yerleştiğimde, diksiyon hocam mösyö larousse’tan duyduğm aforizma. oysa o kadar cana yakınlar ve o kadar zararsızlar ki anlatamam. en son, beni aldatan sevgilime aldığım tek taşı geri istediğimde bunu fark ettim. kaybetmiş, insanlık halidir. fakat tokat gibi bir cevap aldım. "istersem yüzüğün aynısından alıp bana geri iade edebilirmiş".. ne yalan söyliyeyim istemedim çünkü utandım, yerin dibine girdim. gerçi özür dilemek ve kendimi affettirmek için birkaç defa aradım fakat telefonu servis dışı olmuş. muhtemelen faturasını ödeyememiştir. maddi zorluk içinde oldugunu bilsem o yüzüğü ister miydim hiç?.