gokyuzu

anne gibi. anne değil de annenin koynu, kolları gibi. ne bileyim. en azından ben öyle düşünüyorum hep gökyüzünü. sertçe dolu da yağdırsa, sabah erken şebnemini yollasa da, fırtına ile uçursa da, hafiften rüzgarla gıdıklasa da, sel de verse, ince yaz yağmurlarını gönderse de hepsi bizim için. bir de hep gökyüzüne bakıyoruz, sanki anneciğimizi görebilmek istiyormuş gibi.