şimdi bi' kere kimse yok demesin var böyle birşey.
eskiden mesela tek tip çevirmeli telefon vardı, henüz telefon melodisine göre heterojen bir şekilde sınıflandıramıyorduk insanları. homojendik lan resmen. neyse. 'zırnnnn zırnnn' dedi mi tamamdık. açıyorduk, konuşuyor ve kapatıyorduk. normaldik bi' nevi.
yavaş yavaş başladı bu melodisel değişim. öne ev telefonlaronda değişik tonlamalar, ardından cep telefonları ve en son itibariyle kendi melodini notalama derken polifonik boku çıktı, na şimdi de bildiğin mp3 formatında çalabiliyor güzide telefonlarımız.
uzatmadan diyeceğim şudur ki; otobüste, minibüste hali vakti yerinde bir teyzenin telefonu yıldız tilbe den 'sen de mutlu olma e mi' şarkısı eşliğinde çalınca tüylerim ürperiyor. ne bileyim bir amcanın telefonu 'disco disco partizani' diye ötünce kaçmak, uzaklaşmak istiyorum hemen. o nasıl bir ruh halidir, acaba içinde neler gizliyordur bu amcalar, o teyzeler?
korkuyorum hacı, korkuyorum..
#915214