yiğidi gül ağlatır demiş ya şair. nah, o misal işte.
ey güzel anne, ey cennetin üzerine basmaya hak kazanmış can... nedir bu çelişkinin sebebi?
eve ilk geldiğimde her şey güzel, yok "oğlum hoş geldin."’ler, yok "sefalar getirdinler."’ler...
+peki akabinde baba gelince ne oluyor?
-bok oluyor!
biliyorsunuz tabi, bir erkek çocuğunun babasına olan saygısını, hadi saygıyı geçtim, tırsısını. o boşluktan vuruyorsunuz değil mi? aynı bir boksörün savunması düşen rakibini yumruklaması misali, aynı bir ordunun düşman kuvvetlerde düşen cephane tarafından yoklaması gibi. siz yok musunuz siz... hemen başlayın emir kipine. hem de en zayıf noktalardan;
- o yoğurtu ekmekle sıyır!
- kardeşinin artıklarını da ye!
- sucu geldi. kapıyı aç, suyu mutfağa getir!
- kes sesini!
- televizyonun sesini kıs!
- kumandayı ver! dizi başlıyor... *
- bana içeriden kalemimi getir!
vs vs ve vs...
ha, baba gider... yine "ilk göz ağrısı" yine "güzel evlat" oluruz, o ayrı.
kıssadan hisse; anneden daha bitirim başka politikacı tanımam. annedir o; candır, canandır lakin aynı zamanda politiktir de, adamın iflağını kurutur apansızca...
#910566
