garip bir başlık oldu farkındayım ve belki de ne demeye çalışıyo acaba diye merakını celbettiklerim de vardır ama anlatacağım şeyler için bundan daha mantıklı bir başlık bulamadım.başınızda paralansın.
öncelikle bu alışkanlık kimsede var mı bilmiyorum,ya da biz mi çok acayiptik çevremdeki 3-5 arkadaşımla.
birgün okulda resmen bu sebeple ağlama yarışı yapmıştık.arkadaşın teki barbie bebeğinin kırılan bacağı için ağlıyordu,diğeri annesinin gezmeye gittiği için.
ama en delisini bir gün bir arkadaşımla annemler pazara gidince evde beraber ders çalışırken yaşamıştık.
tüm masada kitap defterler açık ses çıkarmıyoruz,harıl harıl ders çalış.çocukluk işte dersin çalışılarak bitebilecek bişey olmadığını keşfedememişiz.ve ondan sonra 16 sene daha o kitapları koklayacağımızı.
neyse biz sessiz sakin otururken bi çıtırtı duyuyoruz,korku sarıyor dört bir yanı,ağlamaya başlıyoruz anında.elimizde vazoyla salonu falan kontrol ettikten sonra geri geliyoruz oturma odasına.ama ağlama aynı şiddetiyle devam ediyo.
arkadaş diyo ki
-biliyo musun benim bi kardeşim daha olucakmış annemler istememiş
ama nasıl üzülüyo o an,nasıl dertli,bir küçük açsan dikecek tepeye.
ben direk atlıyorum,her daim başkalarından daha dertli olduğumu ispatlamak için ekstra bi gayretim olmuştur.
+benim annem 2 tane düşük yapmış tamam mı?
bu laftan sonra deliler gibi ağlıyoruz ama öyle böyle değil.duyan birileri kesin kolumuzu bacağımızı kestiler sanacak.o diyor ki;
-bana annem ablamın küçülenlerini giydirmiş
böhüü.salya sümük gidiyor.ben direk dalıyorum yine;
+benim ablam bile yok.öğğğğğğğ.
böyle annemler dışardan gelene kadar zorlıyoruz.kadıncağızlar eve gelince panikliyorlar noldu diye.anlatıyoruz böyle böyle diye.ikisini de bir gülme alıyor,bizim çocuklarda inşallah zeka geriliği yoktur diyorlardı herhalde.neyse ki yokmuş.
#828105