bize kalan
insanlığa bırakmak istedidiğimiz değildi
binlerce fidan ektik halkın çölüne
su vermediler eğildi
bizim eskiden öfkelerimiz vardı
kızaran yanakları öpmelere utandık
sonra suç olmak girdi araya
bizim eskiden umutlarımız vardı
yıkılan duvarların gövdesine yaslandık
sonra yanılmak girdi araya
bize kir bize pas
bize tortusu kaldı
dostlar tükenip düştüler
yok olma korkusu kaldı
bizim eskiden gülüşlerimiz vardı
kırılan yüreklere öylesine dağıttık
sonra ağlamak girdi araya
bizim eskiden öfkelerimiz vardı
tutuşan dağların seherine yar olduk
sonra vurulmak girdi araya
bize kir bize pas
bize tortusu kaldı
dostlar tükenip düştüler
yok olma korkusu kaldı.
<bkz: ahmet kaya>
#572933
