kro yetiştirme merkezi, şehir magandaları kollama ve destekleme derneği.
birde bunların tümü ilk okul veya ortaokul dönemlerinde sınıfın en eziği olan çocuklardır. böyle para verip, git bana kantinden bişiler al lan dediğimiz çocuklardır. hepsi kaybedenler klübüne müstesna kişilerdir. bunlar liseye gelir, ülkü ocaklarına kayıt olurlar. geçmişlerinden gelen ezikliğin baskıcı tarafı ile egolarını beyaz atkı ve uzun siyah pardesü giyerek, etrafa sert bakışlar atıp, mafyacılık oynarak tatmin ederler. kendilerini bir godfather, en azından bir scarface sanar bu çocuklar. o derece kaptırmışlardır kendilerini bir takım şeylere.
hiç unutmuyorum, bir keresinde çocuğuz *, sürekli oturduğumuz köşe başında iğrenç espriler yapıyor, geyiğin en alasını döndürüyoruz. tabi bir yerden sonra herşeyin boku çıkıyor, bir zaman komik olan şeyler artık komik gelmemeye başlıyor ki millet sıkılmaktan yarılmış bir vaziyette iken, oturduğumuz köşenin yokuşundan aşağıya doğru beyaz atkılı ve uzunca pardesülü, henüz izlediği matrix ve deli yürek filminin etkisinden çıkamamış, kendilerini baya bi kaptırmış 3 genç iniyor. bunlar bizden büyükler, biz 14 yaşında isek, onlar 20’ lerindeler. bu vatandaşlar önümüzden geçtikleri anda bir gülme alıyor herkesi, herkesin gözlerinden yaşlar gelecek derecede bir yarılmışlık kaplıyor ortamı. yukarıdan aşağıya doğru kollarını öne ve arkaya doğru sallayarak inen beyaz atkı ve siyah pardesülü üç genç, kuran çarpsın birisinin ön cebinde kırmızı gül vardı, hep bir ağızdan şunları söylüyorlar;
- haydarinna rinna rinna rinna rinanay,
hatırladıkça gülerim.
#280797
