seneler seneler önceydi*, küçüktüm, düşmüştüm, canım yanıyordu. annem.. ah annem, her zamanki gibi beni eve kilitleyip komşuya altın gününe gitmişti. bense evde yapayalnız, ki aslında yalnızdım ama yapası yoktu, benim balıklarım vardı, benim balonlarım vardı.. ah neyse, nerde kalmıştık? evet, ben evde yapayalnız kral tv seyrediyordum. ansızın, odam bir ışık huzmesiyle aydınlandı, aman allahım! reklamlar başlamıştı. üzüldüm, kalkıp kendime bir süt koydum, şat yaptım, kafam iyi olmuştu. yeniden ekran başına döndüm. o sırada**, televizyonda 'o' vardı. 'o'nun klibi, muhteşem dansı, kıvrak hareketleri. tabi ki her çocuk gibi büyülenmiştim. evet, tabi ki atilla taştan bahsediyorum. sandım ki, kolay hareketler, ben de yaparım. hem sanmasaydım da yapardım, içimdeki dürtü durmak bilmiyordu. idolümdü! canımdı! bok böceğimdi o benim!
neyse, ansızın kendimi salonun ortasında, sehpanın yanında çılgınca 'o'nu taklit ederken buldum. parmağım prize tutulmuş misali durmaksızın kendi etrafımda dönüp kıçımı sallıyordum. kolay sanmıştım, ama çok yanılmıştım.
birden, ayak parmağımdaki acıyla irkildim. aman tanrım, ben ne yapmıştım! cantanem, küçük parmağım sehpaya çarpmıştı. bu acıyı tek bir şey dindirebilirdi: yara bandı.
deli danalar gibi bütün evi aradım. hatta sonra annem geldi, bu ev öyle dağılmaz böyle dağılır diye beni terliğiyle kovaladı. hah hah, ne günlerdi yahu.
neyse ne diyorduk? evet, evi aradım taradım, bir tane bile yara bandı yoktu.
o günden beri yara bandından tiksinir oldum, nerde görsem ya üstüne sıçıyorum ya da eksi veriyorum.
nihayet sonunda beni için için yakan bu ateşten kurtuldum. artık içim rahat, başım dik!
teşekkürler itirafmacun!
#207546