1.
yurumek;
yurumeyenleri arkasinda bos sokaklar gibi birakarak,
havalari boydan boya yarip ikiye
karanligin gozune bakarak yurumek..
yurumek;
dost omuzbaslarini omuzlarinin yaninda duyup,
kelleni orta yere
yuregini yumruklarinin icine koyup yurumek ..
yurumek;
yolunda pusuya yattiklarini,
arkadan celme attiklarini bilerek yurumek ..
yurumek;
yurekten gulerekten yurumek ...
<bkz: nazim hikmet>
enigmatic 16.05.2006 - 20:23
#6983
2.
insanın yaptıgı ılerleme eylemi.
faten 31.08.2006 - 16:49
#28053
3.
hayata karismaktir…
canın sıkkın, vurdun kendini sokaklara, hangi yöne gidecegini bilemedin bile. kafanda binbir düsünce…hangisinden baslasam önce diye kararsizlik icindesin. ilkin, dün olanlari düsünüyorsun…yok begenmedin bunu, atlayalim.
sonra daha yeni ayrildigin sevgilini…takindigin tutumla bir kere gurur duyuyorsun…
ee, büyüyorsun be güzelim, ayni faka iki kere basmamaya ant icmistin gecenlerde unuttun mu?
yolda yürürken insanlar görüyorsun, kalabaliklara karisiyorsun…isciler kaldirim taslarini kiriyorlar; birileri panayir yerinin isiklarini takiyor. az önce marketten aldigin zencefilli kurabiyenle ilerliyorsun umarsizca. hava sifirin altinda soguk, gökyüzü mavi…ve gökyüzü mavi iken hayat her zaman bir parca daha renklidir zaten. ayazin altinda yürüdükce soguk kulaklarinda ugulduyor, ellerindeki kirmiziliga inat salliyorsun her iki yana onlari. binalarin arasina giriyorsun sonra, cocuk parklari ölü sessizliginde. yapraklar salincaklarin altindaki cukurlari doldurmus, cürük kokuyor biraz. bir salincaga birakiyorsun kendini, kargalar etrafta...kisin neden göc etmez ki su kargalar diyorsun kendi kendine…ve burdaki kargalarin güneydekilerden daha uzun gagasi oldugunu görünce yine dogal seleksiyon diyorsun…yürümek hayatla burun buruna getiriyor seni, düsündürüyor…damarlarindaki kan bile daha hizli akiyor üstelik, biliyorsun.
yine binalarin arasindan gidiyorsun, daha az kalabalik olsun diyorsun, daha cok sessizlik…
derken duvara carpan top sesi duyuyorsun, biraz ilerde sesin geldigi yerden bir cocuk firliyor…gülümsüyorsun, o arada bir apartmanin kapisi aciliyor, bir kiz cocugu cikiyor disari, kafasinda beresi ve elinde tenis raketi; karsidan bir baska cocuk geliyor on yaslarinda, elinde pazar sepeti…
apartmanin alt katindan burnuna tanidik kokular geliyor, lahana dolmasinin o ic giciklayan kokusuyla son köseyi dönüyorsun eve varmadan evvel…mutlu oluyorsun o an…insanlardan uzak olsun derken, bir anda onlarin hayatlarinin nasil da icine bir yere düstügünü görüyorsun…
dudaklarinda bir ezgi, islik caliyorsun ve düsünüyorsun yineden…
yürümek, hayata karismaktir…
kalihora 20.11.2007 - 21:07
#733887
