allah düşmanımın başına vermesin.
genelde çok riskli bir dönemdir. yani her zaman 'ilgiye ihtiyacı' var diye yoğun bakıma almazlar hastaları. asıl amaç kritik süreci (1 gün, 1 hafta, 1 ay...) atlatıp hastayı hayatta tutmak. sonrasında yine süresi belirsiz bir servis dönemi var. burası iyi. çünkü hasta artık kefeni yırtmış biri. ziyaretlere de açık... daha ne olsun?

her yoğun bakım hastasının bir kaç yakını vardır hastane kafeteryalarında. ilk gün, en kötüsüdür. zaman geçmek bilmez. gelenin gidenin haddi hesabı yoktur. sadece beklersin. bu haldun taner'in önünde eken arkadaşı bir saat beklemeyle kıyaslanamaz bile.
sonra kanıksamaya başlarlar durumu. hatta ara ara espri yapııp gülerler bile. içlerini demiyorum tabi ki... yüzleri güler sadece ama olsun. o bile yeter ayakta kalmak için.
sonra bir gün doktor gelir, "kritik süreci atlattık" der. bildiğin bayram havası.
oysa çok değil, iki hafta önce bir öküz kadar sağlıklıydı adam. şimdi ziyaretçilere gülümseyebilecek durumda olması bile bayram havası estiriyor.
insan nelere alışıyor be.
şükrümüzü bilmek lazım.