zaman zaman başıma gelen hadisedir, şöyle olur; çok naif bir entry yazmayı düşünürken birde bakarım ki yazının sonunda adamın anasına avradına sövüyorum, yazı uzadıkça insan içinde yankı bulan sersemce duygulara daha çok kulak veriyor.
"yazılarını merak ve ilgiyle okuduğum yazar, çok ince eleyip sık dokuyor, betimlemelerine diyecek yok, herkese okumasını tavsiye ediyorum ama birazda insanların içinde bulunduğu fakirliği düşünüp yazılar yazsa? herkes onun gibi ananas yiyemiyor, aymaz tavrını sürdürdükçe okuyucu kaybına devam edecektir, hatta artık ben de okumuyorum..."
ama olayların kopma noktasıdır, nerede bir "ama" görsem efil efil kaçarım.
#987728