lafmacun org

buralardan süzülmüş bir göz altı torbası gördünüz mü?
...

yaşımı yitireli çok olmadı...
kendimi yaşıyor zannettiklerimin hesabını verecek birilerini bulası zamanım olmadığından belki de, arada derede kaldım ardı kesilmeden.

bir aşkı aşk kılabilme dönemlerinde yaşamaya fırsat bulamamamın sebebi bu olabilir mi?

hepimiz yapıyoruz bunu, itiraf etmeli şimdi yalnızca.
duyumsadıklarımızı kendimize zehretmek konusunda çılgınca başarılı değil miyiz?
yaşanamayan aşkların, içsel sebeplerini sorguladığımda dehşete kapılıyorum. kıskançlıklar, kandırmacalar, kapılıp gitmeler, durup kalmalar...

uzadıkça yaşamsal algılarım zedeleniyor.

durup dinlenmeden aşık olunası bir kısa ömür yaşadığımız.
ve biz fiilen var olan bir aşkı bile tadını çıkarasıya, iliklerine dek sömüresiye yaşayamıyor olmamızı hakedecek kadar kötü ne yapıyoruz?

seviyoruz,
kıskançlık krizlerinde salya sümük ağlamayı,
seviyoruz,
tüylerinin şekline bile karışmayı,
seviyoruz,
handikaplara sürüklenip acı çekmeyi.

hali bu iken biçimlerimizin, aşklar yaşanamayan olup kalıveriyor kursağımza yapışmış ukteler olarak...

nedense hep çok mutlu olunacağı düşünülür yaşan(a)mayan aşklar da. garip.

yaşandığı zaman aşk olmadığı için bütün aşklar olarak tanımlayabiliriz.

yaşanamıyorsa yaşanamıyordur.
aşk 'aşk' sa her şekilde yaşanır, en inanılmazı bile olsa..

<bkz: eğer severse gelir alır>

yaşamayacaksın aşkı
o gelip seni bulmayacak
sen onu bulmak için uğraşmayacaksın
bir anda çıkıvermeyecek aşk
uzaktan, sessizce yaşayacaksın
tanımayacaksın onu
adını sen koyacaksın
aşk diyeceksin ona.

bu da böyle bir şiirimdi. 37 saniyede yazıldığı için ancak bu kadar çıktı. bir dahaki sefere daha çok çalışacağım.

'''kaçardı aşktan.korkardı hiçbir halttan korkmayan adam.deli gibi korkardı hem de.bir de alışmıştı planlı yaşamaya.hayatında aksilikler olsun istemezdi pek.hani plan yapan ve ona uyan tipler vardır ya; onlardandı...
hem aşkta mantık olmaz diyorlardı arkadaşları."mantığın olmadığı yerde benim işim olmaz" diye karşılık veriyordu onlara hemen.zira o hep aklının sesini dinleyerek yaşamıştı.ve mantıksız işlere kalkışmazdı.

sonra bir gün biri dokundu kalbine.kıpırdandı yıllardır var olduğundan bi'haber olduğu kalbi.ve korktu adam.
diğerlerinin bahsettiği şeye yakalanmak üzere olduğunu anladı.ve kaçtı koşarak ordan...'''

**

"bu sabah bir rüya gördüm" diye başlarsın yeni şiirine, ve şöyle bitirirsin:
"kimseye.. anlatamadım.."

her sabah yepisyeni, birbirinden güzel, taze şiirler en fazla iki mısralık bir ömürle son bulur. ama zaman o kadar uzar ki, bir güne sığmaz şiirlerin..

oysa, zaman hızlıca akmaktadır.. senin hayatınsa, iki mısra arasında sıkışıp kalmıştır.. doya doya, ölesiye yaşayamadığın aşkın tutsağı olmuşsundur.

keşke herkes, aşkta kendi yaptıklarından sorumlu olabilse be nazım hikmet..