lafmacun org

bazen dunya’nin en guzel seyidir, bazen de en kotu...

paylasilamiyacak tek sey.

paylastikca artmayan tat.

o tat ki bazen lezzetinden yenmez. mutluluk hormonu salgilatir vucuda.

o tat ki bazen kusturur adami lanet ettrir yasadigina.

paylasilmadigi kesin paylasilamadigi da...

ben ne zaman yalniz kaldim, bilmiyorum

ne tuhaf, vaktim olmazdi

yalnizligi bunca bilirken

kendimi hic yalniz sanmazdim

cevremde hep birileri vardi,

ben hep birilerinin yanindaydim

gunler belirsiz bir gelecek icin neredeyse kendiliginden hazirlanirdi

aramizda habersiz gidip gelen gundelik armaganlarla

kendi kendini tasiyan bir irmagin akintisinda hayat

bizi kendi sahillerimize ulastirirdi

bazi evlerden tasinirdik, bazi insanlar girip cikardi hayatimiza

bazi mektuplar alirdik, bazi sozler, cicek selamlari

sonralari bazi tanidiklarimizin olumleriyle de karsilastik

elde olmayan nedenle

sudaki halkalar gibi genisleyen

kucuk alinganliklardan buyuk darginliklara

vazgecisler, unutuslar, kayiplar

birbirimizi cok sevdik hep

yillarla azala azala



simdi ne zaman yalniz kaldigimi dusunsem,

yalniz olmadigimi kanitlamak istiyorum kendime

eskiden iki albume sigdirdigim hayatim,

simdi sigmiyor eskilenlerle cogalmis fotograflara

telefonun basina geciyorum

alt alta dizilmis onca ad arasinda seken omur parcasi

gun oluyor mesgul numaralarla

simdi ne zaman yalniz oldugumu dusunsem,

simdi ne kadar yalniz...

yalniz oldugumu anlamam icin beni hic yalniz birakmadiniz.



ben ne zaman yalniz kaldim, bilmiyorum

her zaman yalnizdim, bunu biliyorum

buyucu ellerimin kara sanati yazi

en cok ben onardim dostluklari, en cok benim elim dikis tuttu

bagislamasiz sanarken kendimi

en cok ben unuttum kalbimin benden sakladiklarini

tigla iceri cektim takilmis kazaklarin ipini

denenmemis baslangiclari goze aldim,

hafifletilmis hasarlari, gormezden gelinen enkazi

mutfagi beklemek hep bana kaldi

bir siirden bir romandan bir filmden cikip

her seferinde aydinlik bir inat gibi yeniden karistim hayata

hic el degmemis gibi yeniden konuk geldim

odalariniza, ruhlariniza

buraya



eski asklarim neredesiniz? hepinizi cok ozledim.

simdi birdenbire bir koseden cikip bana,

yalnizca, merhaba, deseniz,

o zamanlar hic mutlu etmediginiz kadar mutlu edersiniz,

bir zamanlar butun agladiklarimi geri verebilirim size

sag olun demenk isterim, sag olun, sag olun

sanki beni yeniden sevdiniz

ama biliyorum, pis bir yagmur basliyor, semsiyem yok yanimda,

yagmurda yurumekten nefret ederken, yurumekte israrliyim gene de

isterseniz, kederdeki butunluk, diyelim buna

ne kadar islansam, o kadar cikacagim sanki

bir zamanlar cok daha butun oldugumu sandigim

o yikanmis zamanlara...



yeni degil kesfine genclik verilmis gercekler

her zaman yalnizdim

kitaplar kadar yalniz

yalnizca yalnizligimdan gurultucu bir kalabalik yaptim

herkes icin farkli aldanislar kurtarilmis hayatlar yok pahasina



her zaman yalnizdim

yanardaglar kadar yalniz

ey kafiye sevenler,

simdi beni gokyuzunde bir yildiz sananlar, yanildiniz!



nankorluk etmeyeyim gene de,

yalnizligimi daha az hissettigim anlarim oldu yalniz



evimde hep ayni anda calar telefonla kapi

gene oyle oluyor; hic yalniz birakmazlar beni

yalnizlik bilgisiyle catilmis arkadasliklarin korunakli golgesinde

yalnizlik icin calar telefonlar kapilar

istersen bana ugra, ya da, aksama bulusalim, olmeden yapacak cok

is var



<bkz: murathan mungan>

en iyi dostun evlenmesi ile dünyada tek kalmış olmayı hissettiren ilginç duygu. başka çeşitleri de mevcut olmakla birlikte, en çok koyanı budur.**

vallaha buraya girdim, bir saattir bekliyorum biri gelsin diye, kimse yok..şu anda düşünüyorum, kafa dinlemek, istediğin gibi takılmak için burdan iyisi yokmuş diye...yalnızlık lafmacunda mümkün olan iyi bişeydir... bunu cumardesi 12.52 de yazmıştım ama şu anda ben yazmamışım da engimatic yazmış gibi görünse de o yazmadı ben yazmıştım.

<bkz: insanın kendi sesini bir an için yadırgaması>

yalnız kaldınız sanırsınız,

biliyorum.

yalnız bırakılmışsınız,

biliyorum.

ötesi yok.



ötesi var

yalnızlık

müziğin bile seni dinlemesidir.

yalnızlık

insanın kendine mektup yazması

ve dönüp-dönüp onu okuması

yalnızlığın da ötesidir.

<bkz: özdemir asaf>

tercih seklinde oldugunda güzel fakat zorunluluk halini aldıgında cok beter aynı zamanda bana cok yakısan ve tuna kiremitcinin de bu iste bi yanlızlık var dierek acıkladıgı bir terimdir yalnızlık.

<bkz: gülben ergen> şarkısı. gerçekten çok güzel bir şarkı.



çok kırgınım bütün dostlarıma

sevgilim seni düşman ettiler bana

bir hata idi, beni seçmedin

inandın onlara

sihirli sözlere aldandın,

büyü yaptilar sana



yalnızlık alır götürür,

vay beni, yazik bana.

eller böyledir, hep ayırır, karışır sevdalara

eller böyledir, hep ayırır, karışır sevdalara

allahtan artık lafmacunda olmayan şeydir.eskiden hiç kimse olmuyordu.yalnızlık oluyordu ama artık herkes yazıyorlar.

<bkz: yalnizin durumlari>

bilmezler yalniz yasamiyanlar,

nasil korku verir sessizlik insana ;

insan nasil konusur kendisiyle ;

nasil kosar aynalara,

bir cana hasret,

bilmezler.



*

yalnızlık çok acı

tam da sen ben olmuşken

pişmanlık herşeyi

anlatmaya yetmez



yalnızlık sus payı

yok olmak var oldukça

aptallık herzaman kalplerin donuklaşması



boğuldu sözlerim

inandıkça aldandıkça



satıldı düşlerim

inandıkça aldandıkça





<bkz: buz>

bazi zamanlar istenilen $ey...

insanın çevresindeki herkesin bi yerlere savrulup;kendiyle kaldığı an...

yalnızlık gelip çöreklenmedikçe insanın içine hep istenir... sonra da korkular baş gösterir nedense...

güzeldir...

huzurdur...

tercihtir...

bir süre sonra vazgeçilmezdir...

gmnd de olmasa sözlükte hissedeceğim duygu



<bkz: ankara lafmacun zirvesi>

zorunluluk değil de seçenek olduğunda güzel olan olgu*.

cahit zarifoğlu nun bir şiirinde bahsi geçen kelime:



çağın küçük bulanığı

yalnızlık

kemik gibidir

ne yana dönsen batar.