masum bir sekilde baslar önce, sonra aliskanliga, sonra ihtiyaca, en sonunda hastaliga dönüsür.
hic yalan söylemedim diyen insan yalan söyler orasi kesin. ama bazisi yalancilikta oldukca iyidir, digeri daha kötü. en azindan bu anlasilabilir birseydir. hic yalan söylemeyen insanda birgün yalan söylemek zorunda kalir. pembe yalan diye tabir edileninden mi olur yoksa onun biraz daha kirmiziya calanindan mi bilinmez. bir yalan söyler ve devami gelir. yalancilikta ilerlememis insan söyledigi yalani bile unutabilir. o yalanin devami geldikce, birebir diyaloglarda özellikle, bi yandan söyledigi yalani tam olarak hatirlayip diger yandan o yalana uygun baska yalanlar uydurmaya calistikca eline yüzüne bulastirir herseyi. yalani ortaya cikar. bunun kirdigi gururun hirsina birde tecrube eklenir. zamanla alisma kismina gecilir.
ilk defa yapmiyordur ki artik, hem kendini hem karsindakini mutlu edecekse neden yapmasindir, yalanin kolaylastirdigi islerini düsünür, cok gec farkedildigi icin zararlari, masumdur ona göre yalan, hatta faydalidir kimi zaman.
eger insan artik en gereksiz seylerde bile yalana ihtiyac duyuyorsa, yalan söylemedigi icin kaybettigi ve yalan söyleyince kazanacagi birsey olmadigini bile bile ota boka yalan söylemeye basladiysa artik o hastaliga dönüsmüstür. halk arasinda, ya da dizilerde ki komik adam rolunu oynayan adam "abi bi gün kendi halimde yürüyorum bizim tayyip takildi pesime" tarzinda konustugun da yaptigi "ehehe amma atiyo adam be" gibi masumlastirilsa da aslinda o da bir yalancilik hastaliginin espriyle abartilmis halidir. tabi o dizilerde ki gibi olanina can fedadir. etrafta yalancilik hastaliginda en yüksek seviyeye ulasanlar vardir. özellikle de sözlük gibi sanal bir ortam da aha su an yazdiklarimi bile atiyor olabilirim.
<bkz: yalancilik hastaligi>
bir sanattır.
hastalık ve suç değildir. suç olan yalancılık değil, yalanınızın ortaya çıkarılmasıdır. o yüzden herkes yapmamalı bunu.
yapılmamalı, yapıldığı takdirde sefil düşülür, düşkün olunur. o yalanı kurtarmak için başkaları söylenir v.s. v.s uzar gider bu.
asıl konu bir bilinmezlik-öğrenmemezlik-öğrenmeye tenezzül etmemezlik sonucu iftira halini alması.
psikoloji bozuyor, yaralıyor insanı. yalancı olmadığını kendisi çok iyi bilense yalancı olduğu yalanını kendisine manifesto edince kendi güzel-temiz hayatına çirkinlik süzmüş oluyor. sonrası ölüm güzellemeleri...
iftira atan inanmasa ne olur ki? hatta dünya alem inanmasa ne olur ki? vicdanın değil mi gece seni uyutmayan? ee vicdanın sana ninni okuyacak kadar rahatsa gece daha rahat uyuyasın diye, dediklerin diyeceklerinin hepsi laf-ı güzaftır.