lafmacun org

caymak,yapmaya karar verdigin fiili yapmamak.

hayat felsefesi kolaycılık olan bireylerin sürekli tekrarladıkları eylemdir. hayatta ne engeller biter, ne yollar düzleşir; lakin vazgeçmek istisnalar dışında hep en kolayı seçmektir.

bazen de irade yenilgisi..

herhangi birşeyin bağımlılık yapması sonucu bırakmak istemek ama bırakamamak ve dayanamayıp bir daha yapmayacağım denilene tekrar dönmek..

ör: sigara, alkol, knight online....

sabrın bitip yenilgiyi kabullendiğin an.aslında en zor gözüken ama en kolay olan yoldur,kalıp savaşmak daha da zordur.

<bkz: her secim bir vazgecistir >

"vazgeçmek birdenbire her şeyden,

br kuşun kanadına takılıp..."



<bkz: bulutsuzluk özlemi>

bazen boşa kürek çekmenin anlamsız olduğunun farkına varmak;bazen de gururu ayaklar altına alınmaktan kurtarmak için yapılmış bir hamledir.

tek kişi olunca yapabileceğiniz ama iki veya daha fazla kişi olduğunuz da mecburen vörgeçmek zorunda olduğunuz bir durumdur.

insanın bittiğini anladığı andır.



çaresizliktir. seçeneklerin gözünün önünde uçuruma yuvarlandığı andır. ağlamaktan sonra gelen o en son nakavt edici vuruştur. sırtüstü yere düşerken vazgeç-memeliyim diye düşünülse dahi buna zorlandığını anladığı anda yapılması gerekendir.

<bkz: vaz caymak>

istemeden de olsa kendine yenildiginin göstergesidir.

vazgeçmek kelimesi bazı durumlarda da sıkı sıkıya sarılmak anlamına da gelebilir. mesela;



sigarayı bırakmaktan vazgeçmek

teslim olmaktan vazgeçmek

intihar etmekten vazgeçmek



vb. etrafındaki kelimelerle birlikte anlam ifade eden bir eylemdir demem o ki. genelde pasifliği seçmek gibi bir algı yarattığı da kesin tabi.

ne halin varsa gör demek.

ne halim varsa göreyim demek.

ince bir fisilti;
"vazgec ! "
simdi harika bir keman bastiriyor...
her sey ayni...
ne kadar sana ulasmak istesem
o kadar imkansiz...
yine ayni fisilti;
"vazgec"
evime dogru giden koridor
birden labirente donustu..
daha fazla ilerleyemiyorum
sicakligimin sonuydu son sozlerim...
"vazgec!"
deniyorum, ariyorum bine bolunmus hayatimin parcalarini...
vazgecmek yok bu yolda...
ama yine o fisilti;
"vazgec ! "
kimsenin bana ihtiyac duymadigi bu dunyada
ben kendimi ozluyorum...
neden bu kadar dogru bu fisilti ?
kalbim buz tuttu gunese ihtiyacim var...
vazgecmiyorum ama..
senden gelen guc ile
sana ulasmadan durmayacagim...
dunya bizi birbirimize yakinlastirmak icin donuyor...
ama ben ilerleyemiyorum
ya sen gel...
ya da kapilayim hancer gibi fisiltiya...
"vazgec "
iste tam simdi
donustu cigliga...
yoksun...
yokum...
saklayamadigim gercegimsin
hani yuzlesemedigim
vazgecemedigim
insanlar nasilda biliyorlar uzakta oldugunu
nasil biliyorlarsa beni uzmeyi...
ben de sana ulasmayi bilmek istiyorum...
"vaygec"
avucumdan akip giden geceye
bombos aklima
etrafimda ki korkuya o yolu ekliyorum
ve takip ediyorum...
beraber saklanacagimiz, sadece bizim bildigimiz bir yer bulalim da
ben vazgecmeyeyim...
vazgecmeyeyim da sarayim yaralarini...
o bana fisildadikca "vazgec" diye
ben de sana fisildiyorum
"vazgecme benden !!"
bir fisiltiydi duydugum, sadece bir fisilti...