lafmacun org

edebiyatın melankolik yazarı-karanlıklar kraliçesi...
ölüme yakın yaşanmışlıklar-
türk edebiyatında en özgün kadın yazarlarından-bunalıma sürükler sizi tüm çıplaklığıyla...

kardeşimin çok sevdiği yazar kişisi....
ayrıca oğuz atayın dişisi derlerdi kendilerine ...
saygılarla efendim...

bir şeyler yanlış gittiğinde, anarşist duygularla bunalıma girip herşeyi sorgulamaya başladığınız anlarda, duygularınıza tercüman olan, bazen daha da bunalıma sokan, bazen de benden başkaları da bunalımda olabiliyormuş deyip rahatlatan, çok acı çektiği belli olan yazar.
------------------------------------------------------------
"sordukları zaman, bana ne iş yaptığımı, evli olup olmadığımı, kocamın ne iş yaptığını, ana babamın ne olduklarını sordukları zaman, ne gibi koşullarda yaşadığımı, yanıtlarımı nasıl memnunlukla onayladıklarını yüzlerinde okuyorum. ve hepsine haykırmak istiyorum. onayladığınız yanıtlar yalnız bir yüzey, benim gerçeğimle bağdaşmayan bir yüzey. ne düzenli bir iş, ne iyi bir konut, ne sizin "medeni durum" dediğiniz durumsuzluk, ne de başarılı bir birey olmak, ya da sayılmak benim gerçeğim değil. bu kolay olgulara, siz bu düzeni böylesine saptadığınız için ben de eriştim. hem de hiç bir çaba harcamadan. belki de hiç istediğim gibi çalışmadan. istediğiniz düzene (ayak uydurmak) o denli kolay ki...

ama insanın gerçek yeteneğini, tüm yaşamını, kanını, aklını, varoluşunu verdiği iç dünyasının olgularının sizler için hiç bir değeri yok ki. bırakıyorsun insan onları kendisiyle birlikte gömsün. ama hayır, hiç değilse susarak hepsini yüzünüze haykırmak istiyorum. sizin düzeninizle, akıl anlayışınızla, namus anlayışınızla, başarı anlayışınızla hiç bağdaşan yönüm yok. aranızda dolaşmak için giyiniyorum. iyi giyinene iyi yer verdiğiniz için. aranızda dolaşmak için çalışıyorum. istediğimi çalışmama izin verdiğiniz için. içgüdülerimi hiç bir işte uygulamama izin vermediğiniz için. hiç bir çaba harcamadan bunları yapabiliyorum, bir şey yapıldı sanıyorsunuz.
yaşamım boyunca içimi kemirttiniz. evlerinizle. okullarınızla. iş yerlerinizle. özel ya da resmi kuruluşlarınızla içimi kemirttiniz. ölmek istedim, dirilttiniz. yazı yazmak istedim, aç kalırsın, dediniz. aç kalmayı denedim, serum verdiniz. delirdim, kafama elektrik verdiniz. hiç aile olunmayacak bir insanla bir araya geldim, gene aile olduk. ben bütün bunların dışındayım. şimdi tek konuğu olduğum bu otelden ayrılırken, hangi otobüs ya da tren istasyonuna, hangi havaalanı ya da hangi limana doğru gideceğimi bilmediğim bu sabahta, iyi, başarılı, düzenli bir insandan başka her şey olduğumu duyuyorum.

insan çoğu kez her şeyin son bulduğu duygusuna kapılıyor, oysa yaşamın sonsuzluğunu algılayabilmek için bile yeterli değil bir insan ömrü."

*

“ölüm düşüncesi izliyor beni. gece gündüz kendimi öldürmeyi düşünüyorum. bunun belli bir nedeni yok. yaşansa da olur, yaşanmasa da. bir kaygı yalnız. beni, kendimi öldürmeye iten bir kaygı. karanlık bir gecenin geç vaktinde kalkıyorum. herkes her geceki uykusunu uyuyor. ev soğuk. çok sessiz davranmaya özen gösteriyorum. günlerdir biriktirdiğim ilaçları avuç avuç yutuyorum. kusmamak için üstüne reçelli ekmek yiyiyorum. genç bir kızım. ölü gövdemin güzel görünmesi için gün boyu hazırlık yapıyorum. sanki güzel bir ölü gövdeyle öç almak istediğim insanlar var. karşı çıkmak istediğim evler, koltuklar, halılar, müzikler, öğretmenler var. karşı çıkmak istediğim kurallar var. bir haykırış! küçük dünyanız sizin olsun. bir haykırış! sessizce yatağa dönüyorum. ölümü ve yokluğu üzerine uzun süre düşünmeye zaman kalmıyor. şimdi gözümün önündeki görüntüler renkli kırları andırıyor. korkacak birşey yok. kırlarda koşuyorum. sanki bir deniz kentinde yaşamıyorum. hep kırlar. esintiyle birlikte eğilen otlar arasında bir başımayım. birazdan ölüm beni alacak.“

* “o geldiğinde, mum ışığında güzel gözlü bir delikanlıyla yemek yiyiyorum. kırmızı şarap içiyoruz. kapı çalıyor. neden onunla yaşamayı istemediğimi yazdığım an çıkıp geldi. işte karşımda. üzerime atlıyor. beni odaya, yatağın üzerine sürüklüyor…

''hiç kimseyle kendimle bile yaşlanmak istemiyorum''

''şunu öğrenmelisin: sen hiçbir işe yaramaz değilsin. seni senden çalan toplumdur''

''sizin düzeninizle, akıl anlayışınızla,namus anlayışınızla,başarı anlayışınızla hiç bağdaşan yanım yok.aranızda dolaşmak için giyiniyorum.hem de iyi giyiniyorum.iyi giyinene iyi yer verdiğiniz için.aranızda dolaşmak için çalışıyorum.istediğimi çalışmama izin vermediğiniz için.içgüdülerimi hiçbir işte uygulamama izin vermediğiniz için.hiçbir çaba harcamadan bunları yapabiliyorum,birşey yapıldı sanıyorsunuz.yaşamım boyunca içimi kemirttiniz.evlerinizle.okullarınızla.işyerlerinizle.özel ya da resmi kuruluşlarınızla içimi kemirttiniz.ölmek istedim,dirilttiniz. yazı yazmak istedim,aç kalırsın dediniz.aç kalmayı denedim,serum verdiniz.delirdim,kafama elektrik verdiniz.hiç aile olmıyacak insanla biraraya geldim,gene aile olduk.ben bütün bunların dışındayım...''

neden ölmüş çok lazımmış denesi kadın. yazdığı cümleleri okurken gözleri dolar insanın ''bu kadar mı hiç sahi her şey?'' diye. 1986 da öldüğünü düşünürsek birimizden birinin reenkarnesi olmamız kaçınılmaz. tabii yüksek ihtimalle benim o da neyse peh...

'' ben bendim... zaman yaşanmış zamandı..bir kaç yaşanmış günde eklenmişti bu zamana.. kemerle bağlanmıştım.. acılarım vardı.. kendi kendimi kemere bağlı
olarak iyileştirmek zorundaydım... ''

şu cümleleri okuyunca ise yok canım ne reenkarnesi der insan içinden bir de ona ağlar. he unutmadan ebabil bir kuşsa saka daha kuştur. saka kuş olarak kalacaktır. kuştuk. kuştunuz. kuştular. kuşarlar.

sonuç olarak ben bendimse sevgili tezer, ben de bendim! sen ebabilsen ben sakayım.

-yapma!
-sana ne oldu? sensiz yaşayamam.
-yaşarsın. herkes herkessiz yaşayabilir. bizim ilişkimiz bitti. seninle ilk yattığımız gecelerde bile, sanki sevişmenin sonunda kollarımda bir ölü kalıyordu. birbirimizi boşluğa sürüklüyoruz, öldürüyoruz.
-birlikte ölelim!
-ne farkı var. istersen bahçeye bir çukur kazıp, ikimizi gömsünler.
-gömsünler, isterim.
-gömmesinler. gel otur, getirdiğin konyaktan içelim. sevdiğin kenti anlat.”

türk edebiyatının nostaljik,mistik prensesi diye anılan sevmemek için hiç bir sebep olmayan yazardır. çocukluğun soğuk geceleri ilk romanıdır.okunmaya bu kitaptan başlanmasında hiç bir sakınca yoktur.