lafmacun org

her şeyi bırakıp gitmek, yaşadığın ve bunaldığın yerleri terk etmek isteğinin aslında ne kadar da beyhude olduğunu anlatan güzel bir konstantin kavafis şiiri. aynı zamanda ezginin günlüğü ’de bestelemiştir.





bir başka ülkeye, bir başka denize giderim, dedin

bundan daha iyi bir başka şehir bulunur elbet.

her çabam kaderin olumsuz bir yargısıyla karşı karşıya;

-bir ceset gibi- gömülü kalbim.

aklım daha ne kadar kalacak bu çorak ülkede?

yüzümü nereye çevirsem, nereye baksam,

kara yıkıntılarını görüyorum ömrümün,

boşuna bunca yıl tükettiğim bu ülkede.



yeni bir ülke bulamazsın, başka bir deniz bulamazsın.

bu şehir arkandan gelecektir.

sen gene aynı sokaklarda dolaşacaksın,

aynı mahallede kocayacaksın;

aynı evlerde kır düşecek saçlarına.

dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda.

başka bir şey umma-

ömrünü nasıl tükettiysen burada, bu köşecikte,

öyle tükettin demektir bütün yeryüzünde de.

candan erçetin ve ceza’nın yaptığı başarılı bir düettir.*

az önce girdiğim bir iddiada 29 milyonluk pasta kaybetmeme sebep olan kelime. il ile aynı anlama geldiğini iddia etmiştim.

mükemmel bir düet . candan ercetin ve ceza süper seslendirmişler .





bu şehir insana tuzak kuruyor

bu şehir insanı uzak kılıyor

bu şehir insanı hayli yoruyor

bu şehir insanı hep kandırıyor



senin için yazılmış her şiir bu bedenin olsa keşke

bak bir ömrü verecem işte

bu şehir benim bir demir atmış ki gönlüm yosun tutmuş

limanda kalmış toprağında servetim var

anılarım çocukluğum ve geleceğim

bağlamış elimi kolumu

ne kadar uzağa gitsem de kopamadım

ne kadar yakınsam ona

ben o kadar uzağım ondan

her taraf tuzak her bir yer yalan

tutulmamış ki hiçbir söz

hep yalan dolan var



bu şehir insana tuzak kuruyor

bu şehir insanı uzak kılıyor

bu şehir insanı hayli yoruyor

bu şehir insanı hep kandırıyor



gel bu şehrin havası böyle kalsın

aynalar yalancıdır

bu şehrin dört bir yanında ayna var alımlıdır

bir kandırır ki anlamazsın

verilen sözler unutulur

belki yarına umut olur

fakat bu şehir unutturur

bazen hatırlatır ve ağlatır güldürür

bir gün yaşarken bir gün öldürür

bir türküdür bu duyduğun senin için

dikenli gül ve yaşanacak bir gündür

bu şehirde doğdum bu şehirde söndüm



gel biz şehrin havasına hiç uymayalım

birbirimize verdiğimiz sözlerin hepsini tutalım

bir de şehirli türkü tutturup karşılıklı seninle

şehre inat dert üstüne dert koymayalım ayrılmayalım



gönül bir bağlanmış ki sorma

her güneşli gün ve her yıldızlı geceyi özler o da bizim gibi

kardeşiz biz sanki, yağmuruyla ıslanan ağaç gibi

kökünden bağlı kopmaz, özümdür o bilinmez

sözüm var and içilmiş bir günde dört mevsimmiş

bu şehir benim ve bu şehir bizimmiş anla

pes etmedik umutla yürüdük işte her gün aynı yolda

bırakmam, terk etmem ben gitmem bu şehirden



gel bu şehrin havası böyle kalsın, tuzakla dolmuş her yer

yorulmuş tüm bedenler acep neden?

bırakmam, terk etmem ben gitmem bu şehirden

insanların yaşadığı yerlere verilen ad. insanlar aynı zamanda kasabalarda, köylerde vs. yaşar.

#31960 



şiiri konstantin kavafis’in cevat çapan tarafından çevirilmesi ile ortaya çıkmış ve müziği fatih saçlı’ya ait olan, ezginin günlüğünün oyun albümünde yer alan parça.

geceleri sevsemde korkutuyor bu şehir beni...biri üzerimi örtsün de kapansın yaraları gecenin.şehir kaybetsin içinde kendini.

bu şehir öl-dür-dü, dur-du.

mor ve ötesi’nin ilk albümü. 1996 yılında arda müzik tarafından çıkartılmış.

<bkz: sabahın köründe>
<bkz: yalnız şarkı>
<bkz: uyku>
<bkz: sehir>
<bkz: sessizlik>
<bkz: faithful lover>
<bkz: rüya>
<bkz: reality>
<bkz: past>
<bkz: ithaf>