oyun

vakit gecirmeye yarayan, belli kurallari olan eglence...

<bkz: game>
<bkz: spiel>

pelin esmer'in ikinci filmi.
bir köydeki kadınların, köyün öğretmeni öncülüğünde tiyatro yazması ve sahneye koyması belgesel tadında anlatılmış. çok keyifli, komik, aynı zamanda da atmosferiyle izleyiciyi kavrayabilen bir film.

haluk levent'in eleştiri içeren şarkılardından biridir:

arttı harçlar okumak zor
okusanda bitirmek zor
bitirirsen iş bulmak zor
iş bulsanda yaşamak zor
ey bakanlar boş bakanlar
son verin artık bu eğitim sistemine

sonunda geldik oyuna
sonunda geldik oyuna

sandıklara koştururuz
oy vermek için sizlere
kimimiz işçi kimimiz köylü
umutlarımız düştü yere
o enflasyon düşmek bilmez
yazık oluyor artık bu güzelim ülkeye

sonunda geldik oyuna
sonunda geldik oyuna

gazeteler yazıyor
kayıpları kazaları
kaç bin tane can alacak
bu trafik canavarı
o santraller bu yangınlar
kirletiyor dünyamızı boşu boşuna

sonunda geldik oyuna
sonunda geldik oyuna

sabah okula akşam eve
yıllar geçiyor sen ne dersen de
hoca bana takmış yine
dersten kaldım bu senede
yaşlı dedem bana soruyor
oğlum bunca yıl ne okudun
ne yaptın diye

sonunda geldik oyuna
sonunda geldik oyuna

bir ezginin günlüğü şarkısı.

yundun yıkandın suyumda, yangınımdan ziyansız çıktın
bulutuma dokundun, güneşimi tuttun, dağlarımı, denizimi, göğümü aştın
dize geldi zaman, eğildi önünde
ah efendim bırak beni, bir başım var alıp gideyim
ah efendim bırak gideyim, oyun bu, sen kazandın ben kaybettim
küçücüktüm, neler neler gelirdi aklıma hâlâ gelir
sarhoş olurdum geceden, yıldızlara böceklere hesap verirdim sade
ah efendim, bir başım var alıp gideyim, ben kaybettim

geldin oturdun soframa, yaktın beni, canımı küle çevirdin
ateşim suyum gülüm vardı, yedin beni her şeyimi tükettin
dize geldi zaman, eğildi önünde
ah efendim bırak beni, bir başım var alıp gideyim
ah efendim hiç anlamadın, sen kazandın ama ben haklıydım.

oyun

bildik bir oyundu bu oynadığımız,
bir daha da oynamak istemiyorum.
kazanan ben olsam da her oyun sonu,
bin kez ebe sen olsan istemiyorum...

bir yanı yitik hep her yanımızın,
gözlerimiz bile bak, yalan söylüyor.
rengi aynı olsa da her damlamızın
kanımda tek kırmızı istemiyorum...

miskette senin olsun, toplarda, ip de
hem bizim mahalleli değilsin artık.
oyuncaklar da sende, git oyna işte,
ben seninle oynamak istemiyorum...

oyundaki kuralı bilmiyormuşum.
ilk defa oynamıştım, nerden bileyim?
bir daha deneyecek güçüm yok artık,
çek git artık buradan istemiyorum...

bir gün bizde büyürüz, süt içmeyiz ki
bir kere ağzı yanan yoğurdu netsin?
sapan taşları bir bir gönlümü deldi,
hayata küsmüşüm ben oyunu batsın.

artık ben oyunları hiç sevmiyorum,
kimseyle de oynamak istemiyorum...

bedirhan gökçe

<bkz: lafmacun antoloji servisi>

ezginin günlüğünün 1995 yılında çıkarttığı albümdür.

1. küçük hanım ın şarkısı
2. şimdi sevişme vakti
3. bekle beni
4. vazgeçtim (66. sone)
5. küçüğüm
6. oyun
7. düşler sokağı
8. şehir
9. martı
10. kül vakti
11. bir eflatun ölüm

#817726

söz ve müziği hüsnü arkan'a ait olan, ezginin günlüğünün şarkı ile aynı adı taşıyan oyun albümünde yer alan parça.

murat yılmazyıldırım’ın 0 derecede aşk başkadır albümünden mükemmel bir parça.

sözler ;

aşkından bana kalan kırılmış aynalardır.
baktıkça bata bata sana döner kavgalarım
yokluğundan yana ateşlere düştüm
düştükçe yana yana acıyı içer oldum
içtikçe kana kana canımı döker oldum ben...
döktükçe,günahlarım kalbini vurur oldu gel...
aşkından bana kalan kırılmış aynalardır
baktıkça bata bata sana döner kavgalarım
kadere bağlandıkça düşlerde güldüm
güldükçe duman duman günahını çeker oldum
çektikçe söne söne adını anmaz oldum ben...
andıkça anılara ruhuma dolar oldun gel...
"karşı durdum aleme;alem aşkından geçtim
bir derdim var hiç söylemedim
dünyadan çoktan göçtüm ben"

cok cocukmusum ben kendi payima. düsler sokagi'nin klibinde seksek oynayanlar kadarmisim.
o parcayi sevememisim, söylemisim ama.
oyunlar oynarmisim sokaklarda. kücügüm diye sevenim yokmus henüz. martilarin beni sabahin besinde uyandirisina sinirlenirmisim sürekli ve korkarmisim bu koca kanatlardan.

zaman gecmis, cok cok cok gecmis...
bir sehir kalmis uzaklarda. sarkilar kücük hanim'in sarkisi olurvermisler birer birer.
vazgectim diyesim gelmis...her seyi birakip gidesim. kül vakti sanmisim, askin atesi söndü; oysa sevisme vaktiymis kapiyi calan kiraz cicekleriyle.

bekle beni der dururmus uzaktan bir ses. hayal olur yanima otururmus...
ay dokunup gecermis kiyilarimdan...

git derse gidilecek, kal derse kalinacak bir eflatun ölümmüs belki de sonum...

ezginin günlügü bir ömre böyle tercümeymis.