dünyanın ilk anaerkil sistemini yaşamış anadolu’yu bile etkisi altında bırakan ortadoğuda kadın olmanın dayanılmaz hafifliğidir.
asırlardır süregelen feodal yapısından kaynaklı biçimde "ana-bacı-yar" ekseninde, kadının erkeğin bir "patch" i olarak görülmesi kadınların zamanla bir kimlik sancısı yaşamasına sebep olmuştur. bu sosyokültürel baskının ardında feodalite kadar diğer örf ve adetleri doğuran dini ritüellerin olduğu yadsınamaz bir gerçektir.
sümerler,babilliler veya mısırlılar gibi savaşı kültür ve medeniyetin ardında tutmuş kavimleri saymazsak, asurlulardan günümüze ortadoğuda erkek egemen toplumun yaratılmasında din kisvesi oldukça baskın kullanılmıştır.
özellikle ilahi dinlerin oluşum ve genişleme sürecinde erkek baskınlığı ve kadınların ikinci plana atılması, din ideolojisinin cihat veya haçlı seferleri gibi militarist olgularla yayılmasının garantisi olmuştur.
savaş politikasının erkeklerin oluşturduğu ve desteklediği bugün tüm dünyanın bilincine kazınmış, dünya halklarının ezberlediği bir söylem olduğu bilinmektedir.
bedenlerine ihram-burka, zihinlerine zar doladığımız kadınlarımız, ortadoğunun savaşlar içerisinde bocalamasını durdurmakta "ana-bacı-yar" olarak ne yazık ki yetersiz kalmaktadır.
üstelik dini ritüellere uymayan kadınlara toplumsal linç psikolojisi aşıladığımız yetmezmiş gibi, zina,örtünme ve benzeri izolasyon yöntemleriyle de bu baskı giderek arttırılmaktadır.
ne yazık ki bir erkeğin bunları "artık kan dökülmesin" çığlığıyla yazması, toplumumuzda "feminist" etiketi yapıştırılması için yeterli olmaktadır.
ben silahın kabzası yerine anamın dizini, sevgilimin göğsünü tercih ediyorum.
<bkz: din toplumsal bir ideolojidir>
#890679