şimdi normalde bir meslek grubuna böyle bir küfür etmek etik değil. zaten bütün sınav gözetmenlerini de bu grubun içine sokmak ahlaki olmaz. ama gel gör ki böyle orospu çocukları her yerde, her üniversitede var. şimdi sınav sayısal bir sınav olsun; hesap yapmayı -hesap makineli- gerektiren...
hocanın sorduğu zenci yarrağı modundaki soruyla cebelleşirken, o türev senin bu gsmh benim diye uğraşırken bazı orospu çocukları sınav solonunu park alanı belleyip; sınıfın bir sağına, bir soluna, bir aşağısına bir yukarısına yürüyüş yapar edasıyla gezmeleri yok mu? bir de bunlardan harbi cinsiyetine bağlı orospular vardır. giyimiştir topuklu ayakkabıyı; şak şak, tak tak gezerler... sanki kasti yapıyor, adamın misyonu: ben bu öğrenciyi nasıl sikerim olmuş. dursana lan rahat yerinde! nedir amacın, niye rahat vermiyorsun insanlara. niye bir sağa, bir sola geziyorsun... bunların hem sağını, hem solunu sikeceksin...
edit: imla
gözetmenden gözetmene orospu çocukluğu seviyesinin değiştiği orospu çocukluğudur. nasıl mı;
bu gözetmen, hem öğretim görevlisi, hem emlakçı, hem de öğrenci olarak oturduğun evin dahil olduğu sitede tek büfeciyse orospu çocuğunun en saf olanıdır. adamın ne olduğu belli değildir zaten, kimden olduğunu geçtim... pardon az önce adam dedim. adam da değil, tam bir piç.
ben öğretim görevlisiyim bana güvenin diyerekten sana bir ev bulur, saflığına gelir, yurttan yeni çıkmışsındır zaten, bi heyecanla kanıverirsin. piç öyle şeyler çıkartır ki başa, kavga gürültü ayrılırsın evden. o sana, sen ona uyuz oluyorsundur artık. ve gün gelir çatar, kopya çekmen gereken bir sınavda gözetmen olur bu piç. onlarca kişilik sınav salonunda senin başında durur. kafanı kaldırdığında bi hareketlilik sarar bu ibneyi, haliyle birşey yapamazsın. sövmek dışında.
bu gözetmen bilmem nesi, safkan orospu çocuğudur. okul bitince tenhada kıstırılacaktır.
yaptığı iş sanki çok mühim ve özel bir görev gibi davranan gözleri artık her tarafa bakmaktan şaşı olmuş orospu çocuklarıdır.
hiçbirinin annesini tanımam, itham etmek gibi olmasın.
ama bu abilerimin, ablalarımın, zaten burnundan soluyan, sınav düşmanı öğrencilerin hayatlarını zindan ettiklerini bilirim.
ayaklarına geçirdikleri ayakkabıların altında bizim bilmediğimiz bi halt mı var acaba? diye düşündüğüm de az olmamıştır.
sınav başlamazdan önce, sınav salonuna, küçük dağlara verdikleri hükümlerin olanca ciddiyetini takınıp girerler. ellerinde taşıdıkları kağıt parçalarıyla, sanki evrenin oluşum sırrını taşıyormuşcasına bir ilişki gelişmiştir aralarında.
suratlarına taktıkları, mağrur ifadeyi, vücutlarının duruşuna da iliştirmeyi ihmal etmezler.
sınav kağıtlarının dağıtım aşamasında, ağızlarından çıkan her sözcüğün, emir kiplerine bürünmüş olması ciddiyetlerine daha bir anlam katar.
" başlayın direktifi ile, çıldırasıya bir tatminize yaşarlar.
"sürenin sonunda gözünüzün yaşına bakmam" bakışını ihmal ederler mi hi?
sınavın başlamasıyla birlikte, ellerini ardlarına alı, adımlarına verdikleri ağırlıkla birlikte, sınıfı yüceliğin sesine boğarlar.
yandan attıkları bakışlarla da, " kopya çektirmem, çektirenlerden hazetmem"uyarısının dibine vururlar.
hele ara sıra, ellerini masa üstlerine koymaları yok mu?
kendiniz bir pislik gibi hissetmeniz için, en güzel fırsat işte o anlar.
sevmiyoruz sizi efenim, ailecek tiksinçiz size karşı...