lafmacun org

2003 yapımı güney kore filmi. yönetmenliğini chan-wook park isimli kişinin yaptığı, intikam alma konusunda sınırı aşmış ve evde denenmesi kesinlikle sakıncalı olan film, insanı kedere salar, izlemeseydim daha iyiydi ulan moduna sokar. yine de tavsiye eder, bir numaralı filmimiz ilan ederiz.

izledigim en güzel japon filmi birde kirli işler güzel japonlar ögreniyor bu işi gittikçe.

işkence öyle olmaz böyle olur bunu yapsa yapsa japonlar yapar dedirten film.***

wook-parkın intikam üçlemesinin ikinci filmi.sonuncusu sympathy for lady vengeance son istanbul film festivalinde gösterildi.

üçlemedeki en çarpıcı film diyebiliriz.aslında üçlemedeki her filmin ön plana çıktığı noktalar var.bu filmde senaryo çok iyi ayrıca oyunculuk gösterisi denebilir kolaylıkla başroldeki min-shik choi nin performansı için.

yükselen güney kore sinemasındaki intikam temalı filmlerin başını çeker oldboy ayrıca.

insanı dumur eden bir senaryosu olan , son günlerde seyrettigim en süper filmlerden biri. adam 15 sene hapsedilir mi hipnoz edilir mi yuh oha yani.*

görüp görebileceğiniz en iğrenç film.



<bkz: tek kalemde harcamak> *

dil yarası olay örgüsü üzerine kurgulanmış, intikam duygusunun ne kadar vahşileşebileceği üstüne büyük laflar eden, başrol oyuncusu min-sik choi’nin performansıyla büyülediği, 2004 cannes film festivalinden ödül almış, müzikleriyle etkileyen, adeta boğazınıza dolanan düğümü son ana kadar çözülmeyen, izlendiğinde tokat etkisi yapan güney kore yapımı film olup tarafımdan şiddetle önerilmektedir.



kusursuz film yoktur düsturu mantıklı olsa bile kusursuza en yakın film arandığında kapısı çalınacak ilk filmlerdendir.



filmin senaryosu jo-yun hwang, joon-hyung lim ve chan-wook park (yönetmen) tarafından garon tsuchiya & nobuaki minegishi’nin aynı adlı mangasından esinlenilerek yazılmıştır.



filmin içerdiği şiddet sahneleri bir çokları tarafından gereksiz ve abartılı bulunsada tarafımdan yadırganmamıştır.

intikam duygusundan çok sevgi tarifi olarak nitelendirmeyi uygun gördüğüm bir filmdir, intikam üzerine yoğunlaşan etmenleri çoğunlukta olsa da aslında sevginin ne kadar sınır tanımaz olduğunu intikam duygusuyla birleştirip öyle bir sunuşu vardır ki, bu intikam hevesinin sevgi sebepli olduğunu ve o muhteşem ve sınırsız ve her bünyede ilaç etkisi yapan duygunun olağan görülmeyen sonuçları neler olabilir, birşeyleri sevmek, karşıtlarına yahut sevilen şeye herhangi bir şekilde zarar veren herhangi bir şeye karşı nasıl bir nefret duygusu doğurur, hatta doğurmaz bu nefret duygusu zaten orada gibidir, filmdeki şiddet sahnelerinin abartılı hali, sürelerinin ve sayılarının fazlalığından kaynaklanmakla birlikte abartılması, ana fikirde şiddet sahnelerinin yaşanma sebebi nedeniyledir, çünkü filmin fikri öylesine derin ve karakterlerin dünyalarında öyle çok yer tutmaktadır ki bu yüksek seviyeli şiddete bile göğüs germek mümkün olabilir veya ona sebep olmak, tabiki ancak bir miktar abartıyla mümkün olur bu, filmin her anında varlığını hissettiren yönetmen, nefret duygusuyla bağdaşan şiddet olgusunu ne kadar fazlalıkla kullansa da kullanış şekli ileri derecede estetiktir kompozisyonların, yönetmenin özgünlüğünü her sahnede hissettirmesi, zamanlar arasında gidip gelen anlatımın kusursuz kurgusu, sade ve gerçekçi olay örgüsüyle, ne kadar sade olarak ne kadar büyünülebileceğini sınırlara yakın akışıyla izleyicinin gözüne sokuyor, inanılmaz estetik anlatımıyla sıkılmadan sağır birinin altyazısız kör birinin dublajlı haliyle izleyebileceği, her anı ile kendini zorla kabul ettirebilen bir film, yani muhteşem.



kabaca konusu:



oh dae-su, bir gün kendisini küçük karanlık bir hücrede bulur. oraya kimler tarafından ve niye kapatıldığını bilmeyen adamın dünyayla bağlantısı sadece hücresindeki küçük televizyondur. haberlerde karısının öldürüldüğünü duyunca olayla bağlantısı olduğu düşünüldüğü için kapatıldığını anlar.

15 yıl sonra, serbest bırakılan adam, ailesini öldüren kişileri bulmaya ve kendisini oraya kapatanlardan intikam almaya karar verir.

2004 güney kore büyük çan ödüllerinde en iyi yönetmen başta olmak üzere birçok dalda ödül alan film, aynı zamanda 2004 cannes film festivali’nde jüri büyük ödülünün de sahibi oldu.



<bkz: chan-wook park>



http://www.beyazperde.com/

işte asya sinemasının benim için en şahane en harikulade olmasının en görülür sebeplerinden diyebildiğim, ödül delisi, kurgu manyağı senaryo nevrozu film... perişan olmuştum izlerken... japonları seviyorum. sinemalarını daha çok. hele katana dedimmi akan sular durur.

not: ben demiştim entry girmiyeyim diye bu başlığa

2003 yapımı, intikam üzerine, tekrar tekrar izlenesi muhteşem bir kore filmidir. burdan hollywood a sesleniyorum uzakdoğu sinemasından uzak dur.

"gülersen herkes seninle güler,ağlarsan tek başına ağlarsın" repliğiyle de dikkat çeken taş gibi bir film.

izledikten sonra insanın midesine oturur bu film.çünkü psikolojik gerilimin bu kadar mükemmel,bu kadar göze çarpıcı şekilde işlendiği başka bir film görmedim henüz.testere filmini izlerkenki düştüğünüz dehşet,bununkinin yanında gerçekten hiç kalıyor.



fakat filmin beğenmediğim bir yanı var,ensest ilişkiyi makul bir olaymış gibi gösteriyor sanki.izleyen arkadaşlar bunu anlarlar zaten.

yönetmenligini sıradışı yönetmen chan-wook park ın yaptıgı akıl alır ama kabul etmez türk tabuları yüzünden işlenmesi türkiyede zor olan bi film.hatta antepli bi arkadasım film hakkında şu yorumu yapmıştı;

-one olum biri bacısını sikio biri kendi dölünü.öle film mi olur.

chan wook park’ ın yazıp yönettiği bir adet kore filmi.



psikolojiyi harap eden, bünyenin ağzına sıçan bir filim. cannes’ ta da baya bir ödül almışlığı var. psikolojisine ve bünyesine güvenemeyen izlemesin. özellikle filmin sonlarına doğru - noluyo lan, olamaz böyle bir şey - deyip, kendi kendinize konuşuyorsunuz. şaheser.

iyi bir filmdir.çünkü sinema eleştirmenleri filmi beğenmemiştir.

neymiş efendim dilini tutmayı bilecekmişsin yoksa başına türlü türlü olaylar gelir mesajını aldıgımız kafa ağrıtan,mide döndüren film.



bir de yazmadan geçemiycem bu cümle taş etkisindeydi:



***spoiler***

-benim kardeşimi halime bırakan benim s.km degil senin dilindi!





çok ağır bu film.tekrar izlenmez yok yok.

izlediğim zaman bir hafta bunalımdan çıkamadığım filmdir. çok ince bir mizaha sahiptir (hele ki televizyonda öğrendiği şeyleri gerçek hayata uygulamaya çalışması)..ha bi de unutmadan eklemek istiyorum:yapmayın arkadaşlar japon deil bu adamlar koreli...*

filmin en vurucu sahnelerinde vivaldi calmaktadır soundtrack ı muthis son sahnedeki oyunculuk muthis gercekten uzakdogu sinemasına yakısacak nitelikte bir film

arıza film türünün en mükemmel örneklerinden biridir.

geç keşfedilmiş kore sinemasının ohha dedirtecek filmi.