lafmacun org

ivan gonçarovun eseri.rusya'da büyük bir etki yaratmış, trajikomik bir karakter.bizim züğürt ağa misali elinden pek iş gelmeyen, ayakkabılarını uşağı zahar yokken kendisi çıkartmak zorunda kaldığında oflayıp puflayan tembel, uyuşuk bir beyefendi oblomov.yıkılmakta olan bir düzenin, rus derebeyi sınıfının çocuğu.çiftliği ve köleleri var ama onları bir kahyaya bırakmış, şehirde yaşıyor.tembelliği işten kaçması değil,işten zevk almamasından kaynaklanır.derin, zengin bir ruhu olması uyuşukluğunu önleyemez.kitap aynı zamanda tutunamayanların ilham kaynağı gibi bir şey.

ruh ikizim. o derece yani...

ilk yüz sayfası işkence gibi geldiği için bir kenarda tozlanmaya terkettiğim, ancak tekrar okumaya başlayınce hatamı anladığım muhteşem bir eserdir.

eylemin gerekliliğinin amaç olarak belirdiği durumlarda, yeryüzüne sabitlenmiş dağlar gibi beni hareketsiz düşüncelere gark eden kaynak.

kitaptaki tanımıyla “oblomov evde asla kravat takmaz, yelek giymezdi. kendini özgür ve kısıtlanmamış hissetmek isterdi. ve onun için uzanmak, hasta ya da uykusu gelen insanlar için olduğu gibi gereklilik, yorgun insanlar için olduğu gibi bir fırsat ya da tembel insanlar için olduğu gibi bir zevk değildi; bu onun normal duruşuydu. “

bazen böyle içimde birikir düşünceler. kelimeler dört bir yandan yığılır beynimin her köşesine. işte öyle anlarda dökmek isterim kelimeleri sayfalarca kağıtlara. akdenizin tuzlu sularında cilveleşen ve özgürleşen bedenler gibi özgürlüğe iteceğini bilirsin kendini. ama bir anda vazgeçmene sebep nedenlerde yığılır bir anda beynine. yapmak için vazgeçmenin, üretmek için tüketmenin, yaşamak için durmanın daha mantıklı geldiği zamana gebedir artık beynim. aklıma birden gelir oblomovun karyolasının önünde terlikleri ve bu hareketsizliğe katılmış uyuyan bedeni.

sizin gibileri size anlatır. isteyerek veya istemeyerek tabii olduğumuz durumlara karşı rahatsızlığımızın bir bedende hayata karşı duruş şeklini almış halidir oblomov.

ayrıca oğuz atay tutunamayanlar eserini yazarken kitabın etkisinde kalmıştır.

düşünmeye üşenen düşünce adamı.

<bkz: ne dedim ben>