lafmacun org

zelda nilgün marmara (1958 - 1987)

kugularin ölüm öncesi ezgileri siirlerini birakarak 13 ekim 1987 de bekleme salonunu teketti. ne beklenmeyen ne de garip bir varolustu bu. zaten 29 yilini, hayatini, siirlerini ve rüyalarini ölümün kiyilarinda yasadi. yerlesik yabanciginin acisini hissetti daima.

tutunamadi zelda. anlayamadi, anlamlandiramadi, alisamadi, varolamadi, katlanamadi. ugrasti yazmaya calisti. sayfalara kustu 29 yillik kisa yolculugunun gunluklerini...

kayip bir yolculugun hiç anlamsiz, trajik dizeleri kaldi geriye. hissedebilenlerin hiçte yabanci olmadiklari kelimelerle dolu siirler, metinler ve bir de kirmizi-kahverengi bir defter... yitiris, tiksinti, kaybolus, kopus, ölüm!

"azimsanamayacak kadar ölmüsüm / azimsanamayacak denli ölüyüm... geliyorlar, bu evde dogan yeni bir ölümü görmeye; kosarak, düse kalka yuvarlanarak, sürünerek... nasil olursa olsun; görmek için bu eski dostlarinin yeni cesetlerini ve göstermek için kendi dirimlerinin kivilcimlarini geliyorlar. ölüm sessizligi, toz ve küf kokan evden ayrildiktan sonra seviniyorlar canliyiz diye."

hiçbir anlami yok hakkinda konusmanin yada cozmeye calismanin.
icine dustugu bu yasami sahiplenemeyen bir kucuk kizin varolus cigliklariyla tunellerde yiten yasaminin dingin melodileri sadece....

"ve simdi yollarinda yasamin
çiglik tünelleri kazimak
ve susmak'i
yazmak
kalmistir
isaretleyenlere..."

* *

"nilgün ölmüs. besinci kattaki evinin penceresinden kendini asagi atarak canina kiymis. ece ayhan söyledi.
çok degisik bir insandi zelda. aksamlari belli saatten sonra kisilik, hatta beden degistiriyor gibi gelirdi bana. yüzü alarir, bakislarina çok güzel, ama ürkütücü bir parilti eklenirdi. çok da gençti. sanirim, otuzuna degmemisti daha.
ece ile gergedan için yaptigimiz aylik söyleside ondan söyle söz ettim: bu dünyayi baska bir hayatin bekleme salonu ya da vakit geçirme yeri olarak görüyordu.
dönüp baktigimda bir aci da buluyorum nilgün'ün yüzünde. o zamanlar görememisim. bugün ortaya çikiyor."

cemal süreya

<bkz: düşü ne biliyorum>

<bkz: beklemek>

"zarfını ben açardım sana yazdığım mektupların" cezmi ersöz cümlesinin ithaf edildiği kuğu ezgili, delikli uykulu kadın. bekleme odasının kısa soluklu misafiri

"ey iki adımlık yerküre
senin bütün arka bahçelerini gördüm" diyecek kadar aykırı şair.
marjinal ölümü seçmiş.

yalnizlik

cok yalnizim, mutsuzum
gorundugum gibi degilim aslinda
karanliklarda kaybolmusum
bir isik ariyorum, bir umut ariyorum uzun zamandir
aradikca batiyorum karanlik kuyulara
kimse duymuyor cigliklarimi
duyan aldiris etmiyor cekip kurtarmak istemiyor
bense insanlarin bu ilgisizligi karsisinda ilgiye susamisim
umidimi yitirmisim
biliyorum bir gun dayanamayacak kucuk kalbim
arkami donup inandigim ve guvendigim herseye
veda edecegim

nilgün marmara

ve veda etti arkasını dönüp herşeye...

nilgün marmara hayatın dünyevi kısmından istifa eden, yüce kişilikli, birtanecik şair.

öylesine ölümü istemiştir ki, intihar ederken ona tanık olanlar aşağı düşerken bir tek çığlık bile atmadığını anlatmışlardır hep.

çok fazla sevdiği, tezini bile onunla ilgili hazırladığı sylvia plath onun esin kaynağı olmuştur. hem yazınsal ilham perisi hem de ölümünün ilham perisi..

nilgün marmara nın dizelerini anlamak herkese göre değildir. çoğu için depresif hasta bir şairdi öldü gitti den ibaret tir. daha büyük bir çoğunluk ise kimdir tanımaz bile. ancak su bir gerçektir ki nilgün marmara ülkemizden geçmiş en kaliteli şairlerden biridir.ve evet intihar etmeseydi de aynı şekilde efsane olacaktı.. en azından benim için..

''ey iki adımlık yerküre, senin bütün arka bahçelerini gördüm ben..''

''bütün yalnızlıklarınızın ilenci
korusun çoğulluklarınızı
cinnet koyun erdemin adını
maskelerinizi kuşanıp yalanlarınızı çoğaltın
hepiniz mezarısınız kendinizin...'' dizelerinin sahibi muhteşem şair.

...
simdi'si yitik
bundan yazıyor
yazıyor enine boyuna
icini ve dısını ve yeri
ve gögü ve suyu,
bindigi kadırga
o inince batıyor**

ayrıca daktiloya cekilmis siirler'i söyle biter;

...cocuklugun kendini saf bir bicimde akısa bırakması ne guzeldi.yiten bu iste!!

kendi isteği ile yaşamına son vermiş olan bir çok konuda etkilenilen şair.

gizi kazınmış aynada yüzyüze geldiler.

pencerede elmas tanecikler ve çevresinde delikler. göz için. deli. çöl faresi. kum bekçisi. cımbız gözlü. iğne burunlu. eskiden bir yıldızmış. göğünü yitirmiş. kumda şimdi. falına bakıyor. yeniden dönecek mi? taneleri kimi zaman tek çıksın diye sayıyor. olmuyor, çift çıkıyor. bazen 'çift' tutuyor içinden. bu kez de tek çıkıyor.
bulamıyor gök kuma hangi sayıyla yazılmış. geceleri iyice umutsuz, renk körü... çölde her şey birbirine karışıyor. yakınındaki ev bir canavar, kıpırtısız, tetikte. penceresinde elmas tanecikleri var, bunun ayrımında. ardında bir karaltı bazen; izleniyor, bunun da ayrımında. cımbız gözlerini belli etmeden odaklıyor pencereye doğru, dönüp, dikeliyor. ışıklıysa zaman, maki şemsiyesinin gölgesine sığınıyor. bulutlu günler saydığı bir yana aktardığı kum taneciklerinden oluşan tepenin üzerine tünüyor. paranoyak bir fare. canavardan çok korkuyor. çöle eklenmiş denize bakıyor geride duran elmas çerçeveyi unutmadan. her ikisini de anlamıyor. ikiye ayırıyor tek ve çift gibi. arkadaki canavarın sayısı tek, önünde açılan mavilik çift. suya varamıyor, ıslanma korkusu var, eve de dokunamaz her gün her gece orada tek başına; pencere; karaltı; canavar... dehlize iniyor, ürpertiyle kıvrılıyor karanlığa. çıkarsam, çıkarsam, bakacak aşağılıyarak, anlayışsız, ezercesine, bakacak bana. denize bakıyormuş gibi yapıyor beni izliyor, saydığım tanecikleri, şemsiyemi, dehlizime inen delikleri... gözlerime bakıyor. gözlerimi cımbıza benzetiyor, iğne burunlu diyor bana, deli diyor, kum bekçisi diyor, göğünü yitirmiş bir yıldız diyor bana, kumda fal baktığımı sanıyor, gök haritasındaki yerimi bulmaya çalıştığımı. renk körüymüşüm, paranoyakmışım, umutsuzmuşum, korkuyormuşum denizden evden ondan. dehlizimde tetikte beklediğimi düşünüyor, tedirgin olduğumu. bilmez ki tüyle kaplanmış et ve kanda akışan hayvan erincini. diş ve tırnak ve kuymk ve kürk ve hız ve kayma ve... dişlerini gösterecek bir gün, maskesi düşecek diye düşünecek. hayvan dişlerini. hayvan güldü. güldü hayvan oysa, bilemez. öfke sanacak, saldırıdaki inceliği öfke bilecek, kin kabul edecek tümünü, dişi, tırnağı, kuyruğu, kürkü, hızı, kaymayı.
her gün her gece her an önünü ve ardım düşünüyor. hiç bir düş kurmadan, yalnızca ön ve art. art ve ön. uluma ve dokunma korkusunu yenerse suya dalabilir, yüzebilir, dönüp canavara tırmanabilir. pencerenin elmas taneciklerinden birine yakın durup bir deliğe yaklaşarak dişlerini gösterebilir. öç alma duygusuyla yanarak 'neden büyüdünüz, genleştiniz, yayıldınız, gövdelerinizle, aletlerinizle, anlaklarınızla, aşklarınızla, ağlatılarınızla, güldürülerinizle, yüceliklerle, bayagılıklarla; bu yerküreyi nasıl iyeliğinizin bir yapıtı olarak algılıyor onu altetmeye çalışıyorsunuz? ' sorabilir. neden ve nasılla, damarlarında akışan hınç dile, dişe gelir o zaman. benden tiksiniyor. donanımlı olduğumu sanıyor, kürkümün bir zamanlar olduğunu, sonra yokolduğunu varsayıyor.

nilgün marmara

pavor noctornus ya da delikli uykular demi$ muntehir.. ablam..

''ben hakimim masum bey,hayat hep yüzünle seviştik,tersinin hatırı kaldı.'' diyen, erken kaybedilen..

bir an, hiç beklenmedik bir anda, belki kendisi bile beklemiyordu, kendisini pencereden atarken sesini bile çıkartmayan insan.