lafmacun org

dünyanın en kötü olayıdır,insanı depresyona iten eziyet bir durumdur.herkesten nefret edersin,oturduğun masa bile sana batar,gülüşleri sahte olan bir dünya insan içinde hala nasıl temiz kaldığını düşünürsün.temiz misindir acaba gerçekten?bunun gibi milyonlarca soru işareti vardır kafanda.en güzeli çekip gitmektir.herşeye rağmen gönül bağın olan bir yerden gitmek o kadar kolay değildir.

işinizi gücünüzü çok sevmenize rağmen, sahte yüzler görmek çok acı vericidir efem.

ayaklarının seni istemeden sürüyerek götürmesidir.

çünkü mecbursundur : en klasik tabiri ile ekmek parası içindir.

çünkü ayaklar bilmektedir akılsız başın cezasını ayakların çektiğini. türk gençliğinin büyük bölümünün yaşadığı süreçtir istemediği işi yapmak.

ama dedim ya ekmek parası içindir ve çoğu zaman işsizleri görüp şükür de ettirir. tek katkısı hayallerinde pataklayacağın kötü adam, tecavüz edeceğin kötü kadın sıkıntısı çektirmemesidir. ayrıca, yolun yarısında piyangocu veya sayısal lotocu varsa; yolun kalanını daha sakin ve umut dolu yürümektesindir.

öss gibi bir sınavla gençlerin ne olacakları tamamen şanslarına ve bir günlük performanslarına bırakılıyorken, ve terchiler yapılırken puanı yüksek diye sevilmeyen bir meslek yazılıyorken ne yazıkki çok karşılaşılacak durumdur.

sabah, işdeki yerinize oturup çayınızı içtikten sonra ilk ağzınızdan çıkan cümle "akşam olsa da evimize gitsek" oluyorsa, siz o işten nefret ediyorsunuz demektir.*

<bkz: nefret ettiğin karınla bir ömür geçirmek>

gerek maddi sıkıntılar gerekse manevi baskılar sonucunda sevmediğiniz bir işe sahip olursunuz. sizi tatmin edemeyen bir işi sevmenizde beklenemez. hele ki yaptığınız daha doğrusu yapmanız gereken işin dışında size sunulan angaryalardan da artık gına gelmiş ise işte o zaman iş ve işyeri ahalisi çekilmez bir yapı alır.

işinizi sevmeniz göreceli bir kavramdır. insanoğlunun mizacında çalışma dürtüsü yoktur daha doğrusu türk insanının demek lazım.

az iş çok para isteriz herzaman asli görevlerimizi bile sallayarak yapmaktan büyük bir zevk alırız.

uzatmadan iş yeri adından bile bi iticiliği var iş nedir yahu.

bir türkiye klasiğidir. sadece para kazanmak için, keyf almadığı mesleklere girişen, baba mesleğini yapan, sevmediği işlerin ehli olan bir sürü insan vardır cennet vatanımda.



<bkz: geçer>

is hayatinda çogu kisinin basina geldigi ve ne kita ne ülke tanimayan bir problem oldugundan üzerine kitaplar bile yazilmis bir konudur. eger is degitiremiyor ya da degistirmek istemiyorsaniz, tavsiyelerden bir kaçi sunlardir:

-sorunun nedenini tam olarak belirleyin ve düzeltmeye çalisin. size sorun olan kisilerle oturup konusun, duygularinizi anlatmaktan çekinmeyin. ancak böyle anlayabilir digerleri neler çektiginizi. tartismak ve surat asmaktan iyidir.

-çevrenize sevdiginiz kisilerin ve mutlu oldugunuz anlara ait fotograflari yerlestirin. sevdiginiz, kisisel bir kaç küçük nesneyi masanizin üzerinde ya da çekmecenizde bulundurun.

-mutlaka bir bitkiniz olsun.

-masada su ve meyveyi eksik etmeyin.

-bakimli olun, kendinizi birakmayin. aksi takdirde sadece kendinizi degil, çevrenizdekileri de olumsuz etkilersiniz, düzelme umudu hiç kalmaz.

-bulundugunuz yere yeterince günes geliyor mu, çok mu fazla geliyor, mutlaka kosullarinizi düzeltmeye çalisin, patron farketsin diye beklemeyin, hayatta farketmez.

her sabah işe giderken ’’şimdi bayılsam mesela ama ciddi bir şey de olmasa eve yollasar’’ ve benzeri düşüncelerin yakanızı bırakmamasıdır. eve dönme vakti geldiğinde ’’ulan yarın yine geleceğim’’ diye düşünmektir...