ne mutlu kurdum diyene

türkün benzer sloganını kıskanan kürdün imitasyonu. dilerim gün gelir de iki halk ''ne mutlu kardeşçelik'' diyebilir, tek firesiz.

bu ülke topraklarında sadece bir söz hakim oldu ;

" ne mutlu türküm diyene "

kendini türklerden ayrı bir azınlık olarak görenlere selam ola.

edit : eksi vermek kürt sorununu çözmez adamım.eksi vermek bugüne kadar kürtlerin kanını emmiş pkk gibi illegal örgütlerin kökünü kurutmaz adamım..sen yeter ki bu ülkede barışı, kardeşliği yürekten iste.ama solcuyum diyerek * dağdakilere gerilla deme, ahımı ve küfrümü aynı anda alırsın.

insan kürtken de mutlu olabilir, bu ülke topraklarında.

gayet normal bir sözdür.
senelerce ''ne mutlu türk'üm diyene'' sözünün asimile kokan mesajını örtmek için, kendimizi '' ama ama dikkat edersen ne mutlu türk olana demiyor, türk'üm diyene'' diyor gibisinden kandırmadık mı?
al işte ''ne mutlu kürt olana'' demiyor ''kürt'üm diyene'' diyor. o yüzden sorun yok değil mi?
ayrıca,

<bkz: tanrı kürt ü korusun> *

aidiyetiniz insanliginizin önüne gectiginde söyleyebileceginiz bir lâf...
velhasil ayni cenahtan olan "ne mutlu türküm diyene!" icin de gecerli bu söylenen.

yani yazmayayım bulaşmayayım diyorum ama mümkünatı yok ki efendim.. yok yani illa ki şeytanım dürtecek. asimilasyon gibi ciddi bir suçlamayla karşı karşıyayız efendiler. biz birlik beraberlik mesajları verirken inadına ayrılık inadına yabancılık. bu ülkede yaşayan insanlar farklıdır ama eşittir. ne mutlu türk'üm diyene vecizesi de bu farklılığı bir bütün haline getirmek için söylenmiştir. unutmayınız ki birlikten kuvvet doğar. parçalanıp bölünmekse ancak milletleri (uyruğu ne olursa olsun) zayıflatır. çin'in ünlü böl ve yönet taktiğini aklınıza getiriniz lütfen. bir somun ekmek ikiye bölünecek eğer bu mantaliteyle gidilirse. bu mantaliteye devam edilirse istanbul'a giderken pasaport almanız gerekecek. bu mantaliteyle devam edilirse vergiler artacak, masraflar ağırlaşacak. bu mudur istenilen şey? arka fondaki devletlerin ekmeğine yağ sürmeyelim efendim. azıcık akıllı olalım. bu tuzağa düşmeyelim. birlik olalım. kuvvetli olalım.
ve inadına:
ne mutlu türk'üm diyene.

<bkz: ne mutlu insanim diyene>

etnik kökenleriniz sizi diğerlerinden ayıramaz.

laz olan birine, sen lazsın, tü kakasın, biz senden daha iyiyiz demek aptalcadır.
çerkez olan birine, ben lazım senden daha iyiyim demek ahmakçadır.
ben kürdüm, senden daha iyiyim demek salakçadır.
ben türküm, senden daha iyiyim demek şuursuz bir beynin, şuursuz yaklaşımıdır.

türklük hissettiğindir ve kendini türk hissetmeyen herkes bu ülke topraklarında yaşamayı haketmiyordur. zaten dikkat edersniz türklük diye birşey yok. ne güzel de söylemiş mustafa kemal, "ne mutlu türküm diyene!". dikkat ediniz. "ne mutlu türk olana" dememiştir.

etnik kökenlerimiz birbirimizi bizden ayıran öğeler değil, aksine bütünleştiren asli değerlerimizdir. lazı, çerkezi, kürdü, boşnağı, göçmeni, rumelisi, uyanın hepimiz bu ülkenin çocuklarıyız. yeter ki, ülke bütünlüğümüze ve kardeşliğimize göz dikenlere karşı fikrimizle, beynimizle karşı duralım.


<bkz: acılın thelifeisnothing konustu>

anlambilimsel açıdan yaklaşacak olursak, kürt coğrafyasındaki türkmen ve benzeri azınlıklar tarafından, kürt ulusu içinde yer almaktan gocunmadıklarını resmi otoriteye teyit etmek amacıyla kullanılabilecek ifadedir.

falan filan sempatizanı sanılarak eksilenmeden önce, bizdeki ne mutlu türküm diyene kullanımının sınırötesi izdüşümünü yapmaya çalıştığımı bildirir, saygılar sunarım.

<bkz: korku cumhuriyeti>

"ne mutlu türküm diyene" sözünün kör gözüm parmağına söylendiği bir ortamda buna karşı oluşması gayet normal tepki.
insanlar! bu ülkede kürtlere "kürt" oldukları hissettirilmeseydi herkes zaten eşitti.
bu kimin tutarsızlığıdır?
bir ingiliz çat-pat türkçe konuşurken "ayyy ne şirinnn, yirim ben seni", bir kürt çat-pat türkçe konuşunca da "kıroya bak! bunlar törürüst zaten".
hayır seni yerim de, bu kadar tutarsızlık hazımsızlık yapar bende.
he canım, şimdi kamuflaj olsun diye "ne mutlu insanız diyene" mi olduk?
yok yaa?
ben kürdüm adamım! öteki laz, beriki zaza, bir öbürü de ermeni.
nerelidir bunlar? türkiyeli. o kadar!

hem ben niye bana dayatılan birşey olmak zorundayım?
say ki kökenim yok. geldim 18 yaşıma, ne hissedersem o olmak istiyorum ve kürt olmak istedim. öyle hissettim (bir manii mi var? yooook) hani hissetmek ya anahtar kelime, bir de baktım ki, aaa kürt hissediyorum lan! öyle de yaşarım, kime ne?

vergimi verdim mi? verdim.
askere gittim mi? gittim.
yasalara uygun yaşıyor muyum? yaşıyorum.
zikerim gerisini o zaman ağa!

ayrıca inadına-son söz; ne mutlu ........ neyse..

mutlu tabii...kürt olana da,türk olana da,diğerlerine de...

<bkz: çadır kurmak>

tabii ki ne mutlu kurdum diyene... çadırı...

sabah saatleri ayaz kesmiş her yan,
buz gibi bir pazartesi, tatile alışmış bünyelerin sendrom halleri,
el kadar bebelerin eldivensiz elleri,
üşümüş gözleri,
dil bilmeyen dilleri.

ve ardı ardına dizilen satırlar arkasına ilişmiş, o gurur okşayıcı, iç gıcıklayıcı, vurgu dolu cümle.

ardından her sabah, her sabah...
kah toplu halde, kah sınıf içinde, ama illede.

aradığımız mutluluğu sende bulduk ey ırkım.
yalnız biz bulmadık, bizden olmayanlar da bulsun diye kendimizi parçaladık.
bak şimdi ağızlarından dökülünce ırkımızın adı gözleri parladı üşüyen çocukların.
önemli değil bizim dilimizle konuşmaları, bizim kilimlerimizde nakış olması kimin umurunda, biz olmaları bizi bağlayan.

bu kadar bizin ardından onlar hala sizler.

kafa taslarımızı ölçerek kendimize güç bellediğimiz, damarlarımızı besleyen soylu kan, senden akmasa da onların damarlarında, en azından kimlikleri değişmeli, ve biz değiştirmeliyiz en çarçabuk halimizle.

mutlululuğumuzun yegane sebebidir bu, türk olmak, türk kılmak.

hayır sakın karşılığında kürt, ermeni, laz ve hatta çingene demeyin bizi bir kılan coğrafyamız değil zira.
...

mutluluk arayışlarımızın tükendiği noktada sığınılacak kaç şey kalıyor ki, ne istediğini bilemeyecek kadar mahkum olan beyinlerimizin, seçimleri dahilinde gelişmeyen olgular, kimlikler, kavramlar, mutluluk sebeplerimiz oluveriyor.
kendini yeniden yaratamayanlar ya atalarının getirdikleri ile avunmak zorunda kalıyor, ya kanlarıyla övünmek. işte orada salt insandışılaşıyoruz.

kimin ne ile mutlu olacağının kararını verecek kadar da cürretkarlaşıyoruz üstelik.
kimin hangi kimlikle mutlu olacağını belirleyecek kadar.

mutludur kürt kürt olmaktan, olmayan değildir, bir türkün türk olmaktan mutlu olması kadar normaldir. hele böylesi dayatınca olmaması anormaldir.
bu kadar coşku ile haykırmasak türklüğümüzü kimse kürtlüğünü karşımıza kalkan olarak çıkarmıycaktır elbet.

çeşitli kisvelere bürüyüp dillerimize dolanan bu haykırışa, kendimizce bahaneler de üretmekten geri durmuyoruz, türk olmanın yalnız ırkla ilişkilenmediğini anlatmaya çalışanlar yorulacaklar. öylesi kin dolmuşuz ki kendimizi bile inandıramayız biz bu yalana.

ben türküm, kafa tasımı vereyim ölçün, bakın çıkıntılarına, çıkurlarına.
ama bilirim ki benim doğduğum coğrafyanın babamın ve atalarımın marifetidir bu, ne seçimdir ne tercih.
bir kürt de kendisi seçmemiştir herhalde kürt olmayı.
o halde kin duymamıza sebep olacak, yahut gururlanacak bir şey kalmıyor ortada.
amma ve lakin şu var ki; -yukarda bahsi geçmişti- kendini yaratamayanlar başkaca hallerin sarhoşluğunu yaşarlar.
kürtler; dillerine sahip çıktıkları için, kürt kimliğinin var olduğuna kanıt oldukları için, baskı ve zulüm altında yok olmaya mahkum olan dillerini yazılı hale getirmek uğruna bedel verdikleri için, hala dengbejlerini yaşattıkları için, ezgilerini inatla bağıra çağıra söyledikleri için, bir nevi kendilerini yüzyıllar sonra yeniden var ettikleri için mutludurlar elbet. bu milliyetlerinin onlara verdiği mutluluk olmamalı, farketmenin, yaşatmanın, yok olmamanın mutluluğu olmalı.
türk de olmalı, olursa böyle olmalı.

asıl mutluluk kaynağını bulduğumuzda, sabah sıralarında dilleri üşüyen çocukların dilleri çözülecek. rengarek yaşamanın sıcaklığı ile eldivensiz elleri üşümeyecek...

osmanlı tarihinde belli başlı büyük kürt isyanları :

1. babanzade abdurrahman paşa isyanı (1806-1808, süleymaniye)
2. babanzade ahmet paşa isyanı (1812, süleymaniye)
3. zaza aşiretleri isyanı (1818-1820, dersim)
4. revaduz yezidi isyanı (1830-1833, hakkari ve çevresi)
5. mir muhammet isyanı (1832-1833, soran)
6. kör mehmet paşa isyanı (1830-1833, erbil, musul, şirvan)
7. garzan isyanı (1839, diyarbakır)
8. bedirhan bey isyanı (1843-1847, hakkari ve çevresi)
9. yezdan izzettin şer isyanı (1855, bitlis)
10. bedirhan osman paşa isyanı (1877-1878, cizre ve midyat)
11. şeyh ubeydullah isyanı (1880, hakkari, şemdinli)
12. emin ali bedirhan isyanı (1889, erzincan)
13. bedirhani halil ve ali remo isyanı (1912, mardin)
14. molla selim ve şeyh şehabettin isyanı (1913-1914, bitlis)

şeklindeymiş. tesadüfe bakın ki iki halk mutlu mesut kardeşçe yaşarken, tam da ingilizlerin osmanlı için hasta adam dedikleri zamanlarda söylenmiş bu laf.

bir atatürk sözü : ne mutlu turkum diyene
<bkz: ataturk un milliyetçilik tanımı>

<bkz: mutlu akü>

<bkz: türk siker türk acımaz>

- sabah 7'de kalkmak lazım.

> ben uyandıramam, çok erken... saatini kurdun mu?

- kurdum.

> ne mutlu sana.

-selimmmmm gece oldu tamam oyun bozuldu, çık artık kurtsun.
-nıhaaa yine sobelenmedim. ne mutlu kurdum diyene.

<bkz: klon lan bu>
içi boş bir 'laf soktum rahatladım' şeysi de yanında promosyon.