ölüm başlı başına acıyı getiren fakat yaşa ermiş istediklerini yapmış gözü arkada kalmayacak kişilerin bekledikleri bir sondur. mutlu ölüm başlı başına bir sorunsaldır böyle bir ölüm kime mutluluk getirir o hazzı yaşayacak olan kişi bunu o anda tadabilirmi . tabi bu sözler her ne kadar benim kişisel menkibem yada düşüncelerim olsada,albert camus bu isimli romanında bunu çok güzel anlatıyordu , ölümden çok mutluluğu anlatıyordu.
insanüstü mutluluk bir yana, günlerin eğri çizgisi dışında sonsuzluk diye bir şey görmüyordu. mutluluk insaniydi, sonsuzluksa gündelik. her şey küçülmeyi bilmekte, güneşlerin ritmini umudumuzun eğri çizgisine bağlamak yerine, kalbini onlarla düzenlemekteydi.
nasıl ki sanatta bir noktada durmayı bilmek gerekir, bir yontuda artık dokunulmaması gereken bir an her zaman gelir ve bu açıdan akılla açıklanamayan bir istenç, öngörünün en incelikli olanaklarından daha çok işe yararsa; bir yaşamı mutluluk içinde tamamlamak için de akılla açıklanamayan küçücük bir şey gerekir. olmayanlar, onu elde etmeli
mutlu olüm
albert camus
sayfa 122.
#973952
