toplum baskısını sineye çekmiş çocuk fantezisi.
bazı meyve ağaçlarının o meyvenin çekirdeklerinden yetiştiği doğrudur. kayısı ağacı mesela.
ama abi bi insan karpuzu yiyip toprağa atıp ağaç olmasını da beklemez ki!
karpuz ağacı diye bir şey yok bi kere.
ne zaman meyve yesek kanaat önderi büyüklerimizden biri "çekirdeğini toprağa at ağaç çıksın" derdi. baktık bu motto bize inandırıcı geldi cümleyi kendimiz kurmaya başladık:
dur şu çekirdeği toprağa atıyım ağaç olsun. ehe ehe.

çocukken çekirdek attığım yerlerin hemen hemen hepsini ziyaret ettim. hiçbirinde ağaç yok. birinin üstüne fabrika kurmuşlar, biri metrobüs durağı olmuş, birine de gs stad yaptırıyor. yok ağaç mağaç. çıkmamış. çıktıysa da kalmamış öyle bir şey.
en son 5 yıl kadar önce trenle konya'ya giderken tavşanlı civarında bi yere çekirdek atmıştım orayı da kontrol edeceğim. sonra hayat görüşüm şekillenecek. ve sülaleden öldürmem gerekenlerin listesini yapıp işe koyulacağım.

çocukken, özellikle anaokulunda, sürekli yaptığım eylemdir. yalnız nasıl öyle bir düşünceye takıldıysam her çekirdeği farklı yere değil de hepsini aynı yere gömerdim.
amaç : bir tane ağacım olsun ama bütün meyveler onda olsun..
sonra okula başladım. böyle parlak fikirlerimi çürüttü bu eğitim sistemi.

sabrı, toprağın fedakarlığını, emeği içerisinde barındıran eylem. uzun sürer belki ama güzel bir durum.

<bkz: ümit>

<bkz: ölme eşeğim ölme yonca biter yersin>

hayal kurmak ne kadar güzel ne kadar safmışız çocukken bişey üretmek için böyle temiz bir hayal kuruyomuşuz, ağaç olsun büyüsün istiyomuşuz şimdi hayat yıkım üzerine kurulu...

ağaç olan hangisi, eken mi, ekilen mi? diye derin mevzulara daldırtan bekleyiş.