lafmacun org

şiirsel bir diile yazılan ama aslında düz yazı olan, gece yayınlarından çıkan arayıpta bulunamayan kitaptır. sadece 500 adet basılmıştır.** okuyucunun, kitabın başında zehirleneceği konusunda uyarıldığı ve özellikle 6. şarkıda zehirde taban yapmış fransız edebiyatının ilk örneklerinden olan lanetli sürrealist kutsal kitap. kitabın arka kapağında "toth" yazar.

"denizin bütün suyu, düşünsel bir kan lekesi yıkamaya yetmez."

"otuz yılı geçti,ben henüz uyumadım.söylenmesi çok güçdoğum günümden bu yana,uzlaşmaz bir kin besledim uyku veren tahtalara.ben istedim bunu,kimse suçlanmasın.çabuk soyunalım boşa çıkmış kuşkuları.görün,alnımdaki şu solmuş çelengi.direngenlik ördü onu zayıf parmaklarıyla.bir maden eriyiği seli gibi,kemiklerimin içinde yakıcı özsuyu kalıntıları aktıkça, hiç uyumayacağım."

beşinci şarkı.

<bkz: maldoror'un şarkıları>
<bkz: isidore lucien ducasse>

yirmi dört yaşında ölen bir şairin, isidore ducas’nın(ya da lautréamont’un) yirmi iki yaşında iken yazdığı 6 adet "düz yazı şiir"den oluşan; döneminde, şiirin klasik söylemini tamamen değiştirdiği rivayet edilen kitap.



gece yayınlarından çıkan baskısını arayıp da bulamayanlara gendaş yayınlarından çıkmışı var! müjdesini peşinen vermek istiyorum.



o halde gendaş baskısından şerh edelim:



eğer, "kitaplığımda bu renk* kitabım yoktu" diyerek almadıysanız, "on dokuzuncu yüzyılın sonu görecek kendi şairini" diyecek kadar tevazu sahibi bir genç şairin iç dünyasına yaklaşıp; onun, okuruyla arasına koyduğu kara, kibirli ve bol referanslı* küpeştesine yaslanarak ufuk çizgisini seçmeye çalışacaksınız demektir. (ağdalı yazıyorum ki ben seçebildim demeye gelsin)



"insan için ne büyük onur, tanrı’nın insanı en ağır acıları yenebilecek yetenekte görmesi," der ikinci şarkıda. tanrı’ya karşı gizil bir öfke taşır bu kitap. ya da, serde zaten varolan öfkesi yüzünden bazı okurlar öyle sanıyordur. mesela ben.



genç şair, kendisini mükemmellikle değil bilakis-düpedüz kusurlulukla açıklayan-dayatan bir tanrı görüyor gibidir neye baksa.


insana inanır, lucien. onu kutsar. “kabul etmiyorum kötülüğü. kusursuzdur insan. ruh ölmez. ilerleme vardır. ortadan kaldırılamaz iyilik. kuşkunun ürünüdürler imansızlar, suçlayıcı melekler, sonsuz acılar, dinler.”

kolay bir metin değil.



her şeyden önce, bir çeviri metnin taşıyabileceği muhtemel zaafların malûlüdür türk okur.



kitap, türkçe’ye evirilmiş(<bkz: evirmek>) haliyle müellifin satırlarına yansıttığını sandığımız müziği taşımıyor. yer yer güdük bırakıyor okuma zevkini.



hasılı kelam:



sürrealist bir başkaldırı niteliği taşıyan bu kitap, kendi içine dönen, kendini okuyan şairin-şiirin gelişini, modern şiirin gelişini haber vermiş bir kitaptır, derler. deneyiniz.