öncelikle belirtmeliyim ki, çok bis arakladım birinden.
şimdi konumuza dönelim.
kendimizi seçilmiş zannetmelerimizden midir nedir bilemiyorum, bizden gayrisi ile dalga geçmeye, aşağılanmaya,pek bi hak buluyoruz kendimizde.
öyle cüretkarız ki bu konuda, yapıp ettikten sonra,kendimizi dünyanın merkezine iyice bir yerleştiriyoruz.
empati nin manasını sözlüklerden arayıp bulmak kolay da, kendimize iliştirmek çok zahmetli bir iş.
bazen komiklik olsun diye, bazen ideolojilerimize ters diye, bazen kırmak üzre ağzımızdan çıkan sözler, karşımızdakinin "insan" olduğu gerçeği ile bağdaşmıyor.
çılgınca bir dışavurum modundayız.
bize yöneltilen tek lafla, kuyruğumuza basılmış gibi çığlıklar atıyoruz, kuyruk acımızı başkasının canını yakmakla sarıyoruz.
birileri bir şeylere inanıyor. biz inanmasak da aynılarına, onlar yaşamlarını bunun üzerine kumuşlar, ve değer addetmişler kendilerine inandıklarını.
ama biz aymazlığımıza söz geçiremiyor, doğrularımıza benzemeyenleri yerden yere çalıyoruz.
bazen salya akıtamayacağımız bir değer yokmuş gibi geliyor. o kadar kendimize kör bağlanmışız ki, baktıklarımız yalnız ve sade birer duvar bizim için, yıkılması gereken.
işte dostlar...
insan kelimesine öyle vurgu yapasım var ki benim de,
sadece nefes alan ve hareket eden canlılardan öte oluşumuzu anlatasım var.
hisseden ve canı yanan olduğumu bildiresim var.
yemek yemekten ve sevişmekten öte, işlevlerimiz olduğunu bağırasım var.
keder edesim var.
"ben" den önce "o" nu düşünesim var.
insan kelimesine öyle vurgu yapasım var ki...
kafamı duvarlara vurup vurup kanatasım var.
insan kelimesine öyle vurgu yapasım var ki...
birlikte yaşadığımızı haykırasım var.
insan kelimesine öyle vurgu yapasım var ki...
katillerin bileana kuzusu olduğunu hatırlayasım var.
benden başkasının da ağlayabildiğini anlayasım var.
insan kelimesine öyle vurgu yapasım var ki a dostlar.
insanlıktan nasip alasım var.
#905819