good bye lenin

gülümseyerek, zaman zaman kahkaha atarak izliyor olmanıza rağmen aslında içeride azıcık acı bırakan bir dramdır bu film.... koskoca bir kenti ikiye ayıran berlin duvarı 'nın yıkılması esnasında hastanede ve komada olan annesine, hastaneden çıktıktan sonra alıştığı bildiği düzenin devam etiğini göstermek için çabalayan bir adamın öyküsü. o dönemi birebir yaşamış almanların bu filmi izlerken gerçekten neler hissettiğin çok merak ediyorum.

orijinal ismi "good bye lenin!" olan alman yapımı film.

berlin duvarı ve kapitalizm adına yapılmış en iyi film.

<bkz: good bye lenin>

elveda lenin
lapitalizm adına yapılmış en iyi film, mutlaka izlenmesi gereken şaheser. bir komünistin hayatına ve insanların onun için yaptıklarına farklı bir bakış açısı içeren duygusal film.

gösterime girdiği yıl almanya’da en iyi film, en iyi yönetmen ve en iyi oyuncu ödülleri de dahil olmak üzere, sinema ödüllerinin dokuzunu aldı. hikaye, berlin duvarı’nın yıkılışının hemen ardında başlıyor. 20 yaşındaki alex kerner’in annesi, hastanede yoğun bakımda yatarken ülkesinde yaşanan siyasal ve ekonomik dönüşümün çalkantılarından habersiz.. eskiden sosyalist bir eylemci olan anne koma halinden uyanıyor. kalbi çok yorulan annesinin, yaşayabileceği en ufak bir şokun, onu öldüreceğini öğrenen alex, onu hiçbir şeyin değişmediğine inandırmak için, çevresindeki herkesi bu masum oyunun birer figüranı yaparak, lein’in sonunda zaferi kazandığı gibi bir gerçeklik oluşturuyor.*

temposu ağır bir film.

20.02.2007 tarihinde saat 22 civarında cnbc-e'de yayınlanan film. kominizm ve kapitalizmin konu edildiği bir film.

müziklerini yann tiersen'in yapmis oldugu filmdir kendi. cok hos bir film oldugu söylenebilir. lenin heykelinin kaldirilip da götürüldügü bir an vardir ki bir de orda calan müzik...kimine dokunur, kimini mutlu eder belki...bana dokunmustur. alex filmde güya "kendi" sosyalizmini yaratmistir. bu da yönetmenin ve de senaristin düsüncesidir zaten...gercek bir sosyal demokrati gibi birsey. yine de izlenesidir kendi.

2002 yılı almanya yapımı , wolfgang becker'in yönetmenliğini yaptığı , kubrick' e göndermelerin olduğu dram komedi..filmi izledikten sonra yoğun bi şekilde canınız salatalık turşusu çekiyor..müzikleri de unutmamak lazım..

wolfgang beckerin guzel ve anlamli fimi.filmde oyle sahneler var ki izlerken insan oylece donup duruyor.filmde dogu berlinde yasiyan ancak berlin duvarinin yikildigindan haberdar olmayan bir kadinin hikayesi anlatiliyor.kadinin oglu onun hasta kalbi yuzunden durumu ogrenmemesi icin elinden geleni yapiyor.filmin bir sahnesinde kadinin dogum gununde herkes komonist kiyafetleri icinde komonist marslariyla kadinin dogum gununu kutlarken ,kadin pencereden karsidaki binaya kocaman bir kokakola afisinin asildigini goriyor!filmde bunun gibi bir cok etkiliyici sahne var.

<bkz: daniel bruhl>

filmin basrol oyuncusu olan daniel brühl almanya'nin gelecek vaadeden oyuncularindan biridir.
film, onun agzindan anlatilir. bayagi matrak sahnelerin yani sira duygusal seylere de yer verilmistir.
annesinin haberleri izlemek istemesi üzerine kolpadan bir televizyon isine bile girer arkadasiyla...
keza yine annesi istedi diye, ddr markasi olan bir tursunun kavanozlarini cöpten cikarmis; aldigi tursuyu icine doldurmustur..
tabii arada artik sinir kalmadigindan, devam eder bati berlin'e gidip gelmeye..göz ata ne oluyor ne bitiyor diye...bati berlin'e de ici cok sinmez ve de annesi araciligiyla aslinda ikisinin kombinasyonu bir hayat yaratmis olur...

müzikleri harikadir bir de..

film müziklerinin filme kattıkları konusunu herkes biliyor zaten.

bu film zaten şahane, müzikler de yann tiersen imzalı olunca filmi apayrı bi' yere taşıyorsunuz içinizde.


<bkz: good bye lenin soundtrack>