lafmacun org

umut’un maviye boyanmış hali.



bu şehirde

canı sıkılan sokak çocukları

yıldızları sayıyor geceleri.

ve hiçbiri

kaldığı yerden devam etmiyor,

çabucak bitmesin diye

gökyüzü.



*

<bkz: sema>

eskiden perinçek çevresi bu isimde bir gençlik dergisi çıkartırdı.

birçok eski ulus gibi eski türkler de gökyüzünü, yüksekleri kutsal yerler olarak kabul etmişler. bu gelenek hiç bozulmamış; türkler müslüman olmuş, devam etmiş.

türk divan edebiyatı’nda diğer orta doğu uluslarının edebiyatında olduğu gibi, gökyüzü, gezegenler, yıldızlar çeşitli mazmunlarla daima kullanılmış. bu dönemin inancına göre gökyüzü şu dokuz kattan meydana gelir(miş).



1.kat : ay______________güneş’in veziri

2.kat: merkür___________evrenin katibi

3.kat: venüs____________müzik

4.kat: güneş____________o bi’ sultan....

5.kat: mars_____________başkomutan

6.kat: jüpiter____________kadı

7.kat: satürn____________hazinedar



sekizinci kata feridun denirdi; farsça "sultan" anlamına gelen.

dokuzuncu kat "felek-ül a’zam" diye anılırdı. en yüksek kat anlamına gelen bu yerde peygamber isa oturdu.



(allah ile hz. muhammed bu katların manen de maddeten de üstünde düşünülür)

mavisi makbul, bulutsuz böyle. masmavisi. simdi isigin dalga boyu vesaire ile neden mavi oldugunu da aciklardim; ama bosver...gündüz masmavi olmali gökyüzü, aksam da yildizli laci. aksam üstü kan portakali kirmizisi...

anne gibi. anne değil de annenin koynu, kolları gibi. ne bileyim. en azından ben öyle düşünüyorum hep gökyüzünü. sertçe dolu da yağdırsa, sabah erken şebnemini yollasa da, fırtına ile uçursa da, hafiften rüzgarla gıdıklasa da, sel de verse, ince yaz yağmurlarını gönderse de hepsi bizim için. bir de hep gökyüzüne bakıyoruz, sanki anneciğimizi görebilmek istiyormuş gibi.