gunluk

hep tutmak için uğraşdığım ama bir türlü yapamadığım anı defteri.

leonardo di caprio nun basrolunde oynadigi bir sinema filmi.yonetmen, scott kalvent.

bir veya en fazla birkaç gün içerisinde kullanılması gereken eşyaları tanımlayan sözcük.
<bkz: günlük süt>
<bkz: günlük ped>

<bkz: hatıra defteri>

<bkz: dunluk>

<bkz: sevgili günlük>

parasını günü birlik alanların ücret şekli. <bkz: yevmiye>

oğuz atay'ın otobiyografik eseri.

gunlugun en onemli özelligi;yasananlarin zaman akısı içerisinde sarsıntıya ugramadan ve duygularin sogumadigi bir zamandakayda geçirilmiş olmasıdır aslında.aslında boyle olmasının getirdigi bir takım olumsuz sonuclarda beraberinde gelir.ee zaman gececek,yillar olacak sen degiseceksin,belki gunlugun birinin eline gececek olasılıkları ile beraber yazının ozünde biraz daha korku titizlik ve denetim olusur.buda gunlugun o oznel ve gercekci ozelliğine gölge düşürebilir.aylar sonra eline alınıp okunan bir gunlukte"lan ben bu öküzlüğü nasıl etmişim"eleştrisiyle karsı karısıya kalmak ve değişen
zaman içerisinde düşüncerin ve yapılanların beğenilmemesi durumunu düşünmek olası bir tutumdur.insanın geçmişine dönüp baktıgında bundan 2 yıl öncesini hatırlayıp vay be ben bu kadar bebe ve ezikmiymişim diyip
onları yeniden hatırlaması ne kadar güzel bir olay değilmi..!yada onceki meziyetlerini görüp kendınde bir değişimin farketmesi olumlu bir olay kendince...cocukken aıle ve ögretmenlerimizin zoraki baskıları,kıtabı kalemi zorla tutuşturması sonucu yazılan hede hede mevzular yada ondan bundan duyulan süslü püslü solucan tutmus yazılardan kalma bakkal defteri
günlüklerimiz beni bu güzellikten uzak olmama itmişti. helede aile ve kurdaleli arkadaşlarının gizlice eline geçirip senin güncel ezikliklerini okuyup dalga geçmesi sevgili günlük kavramını küstüm sanaya getirmişti...
bugun okula gittim,yuzumu yıkadım,yıne harclıgım yetmedı sacmalıklarının yanında kendi derdini kendine anlatıp bireyin gunlugune sıgınması anlamlı bir meziyet olsa gerek.! eminimki bu yazılanların cogu gelecekte hatırlanmak istenmeyen mevzularda olsa okundukca aynı gunkü acıyı bir nebze yaşatsada canı sagolsun beni çıkarsız dınleyen beyaz dunyaya.

sevgili günlük diye başlanır ve ''anlatmayacağım çünkü her şeyi biliyorsun'' diye noktalanır.bundandır ki hiç bir zaman devam edemediğim eylemdir..ilkokulda zorunlu olması nedeniyle her gün ayri bi macera uydurulur..günlük tutmayı değil, hayalgücünü genişletmeyi öğrendik ya da ayaküstü yalanları..

hayatın bir şekil muhasebesi gibidir.yaşanılan gün dipnotları yerleştirilir bunun içine.iyidir hoştur fakat hayattan hayat götüren bir ayrıntı bence.bir yıl önce -günlük babında olmasa bile ayda birlik derecesinde- yazdığın şeylere bakınca efkarlanırsın felan.

bir de günlüğünle bile paylaşamadığımız şeyler var elbet ki onlar da şerefsiz ev arkadaşlarının gizlice günlüğü okumaları korkuları sebebiyle felan.ya da ölürsem de arkamdan okurlarsa ne yaparım düşüncesi.hele ki ben gibi yalancı bir insansanız.bilemedim.

<bkz: başkasının günlüğünü gizlice okumak>
<bkz: bir kedinin günlüğünü gizlice okumak>

<bkz: ezginin günlüğü>

gozlerimi kapatiyorum
dusunuyorum tekrar her seyi
atiyorum bilincaltima geri
zamani gelince cikartirim tekrar
uyumaya calisiyorum
nefes bile alamiyorum
kacmak istiyorum
ve birer birer cikiyor anilar
oysa ne kadar ozenerek gizlemistim onlari
makreme bir gunluk yapmistim
gunlerimi koymak icin icine
anlayacagin
cok ozenmistim ben hayata
bir gunum bir sayfada ozetlenemezdi
yaslarim vardi, acilarim vardi
neselerim ve eglenceliklerim
duygularim vardi
dusuncelerim vardi

ozetlesene beni...

zamanında baya baya yazdığım,her açıp okuduğumda yüzümde buruk bir gülümse oluşturan defterimsi şey.ben varım onun içinde.arkadaşlarım,hayatım.her okuduğumda yazdıklarımı teker teker gözümün önüne getiren defterim.fakat artık yazmıyorum.hangi birini sığdırabilicem o deftere.hangi saniyeyi hangi kareyi.şimdi odamın bir köşesinde sessiz sessiz gülmekte bana.

sevgisiz günlük,
hep sevgisiz günlerde aklıma gelirsin.
yanlızlığımın yegane yoldaşı,
senin gibi sırdaş,
senin gibi yaren yok.
allah belamı versin.

yıllar sonra elinize alıp okumaya başladığınızda farketmeden sizi bi filmin hem kahramanı hem seyircisi yapan defterlerdir. en basit cümlelerini okurken bile duygularınız karmaşıklaşabilir. yüzünüzde küçük bi tebessüm kalır.*

insanın özgürce "ben" diyebildiği sığınaktır.

insanın kendisini dışarıdan çıplak bir şekilde görmesini sağlayan, bu nedenle korkup bir türlü sayfalarını dolduramadığım, dolduranlara gıpta ile baktığım defter türevi.

küçükken hep yazmış olduğum ama hoşlandığım cocuğun ismini yazamadığım defter..çünkü hep ağabeyim okur diye tırsıyordum.ama çılgın bedişi yazışımı hiç sormayın..