ingiltere mandasi iken ozgurlugune kavusamamis, daha sonra da topraklari israil tarafindan 1947 yilinda isgal edilmis, haritalarda gosterilmeyen, uluslararasi arenada bir cok batili ulke tarafindan taninmayan orta dogu ulkesi. yaklasik olarak urdun, misir ve israil arasinda kalan topraklar. sagcisindan solcusuna kadar her kesimden insan, burada yasanan ozgurluk mucadelesine destek vermistir. ve tabi ki bu ulke ile ozdeslesmis bir isim daha vardir o da <bkz: yaser arafat>'dir.

bu bolgede ki catismanin cikisina bir goz atalim...

osmanli imparatorlugu 19. yuzyilda iyice zayiflamis ve bitkin bir halde idi. bazen fransizlarin, bazende ingilizlerin bazende her ikisinin yardimlari ile rus'lara karsi koymaya calisiyordu.

rus car'i (carlari) sicak denize inmek, istanbulu alip bizans'i tekrar canlandirmak niyetinde idiler. ingilizlerin osmanliya yardim etmesi anlasilacagi uzere kendi menfaatleri dogrultusundadir. bunun sebebi ise hindistan yolunun daima acik olmasi icindir. osmanlinin yikilmasi bu yuzden ingilizlerin isine gelmiyordu pek.

ingiltere uzun bir sure 19.yuzyilin sonlari hatta 20. yuzyilin baslarina kadar osmanli'nin yikilmamasini yegledi. bu yonde politika izleyerek her daim osmanlinin yaninda oldu. tabii bu arada kuyusunu kazacak fikirlerde ortaya atmadi degil. lakin 20. yuzyilin baslarinda jon turkler'e olan nufuzunu fransizlarla paylastiktan sonra almanlara kaptirdilar. ruslarda bu donemde ingilizleri osmanlinin yikilmaya mahkum olduguna ikna etti....

ve iste bundan sonra ingiltere osmanlinin kuyusunu iyice kazimaya basladi. bagdat demiyoluna karsi cikti... ermenileri orgutledi, kurtleri orgutlemeye calisti. araplari lawrence araciligi ile kiskirtti. araplar isyan etmeye basladilar... araplara bir cok vaatte bulundular. fakat o donemde, milliyetciligin ve ulus devletlerin ortaya cikmaya basladigi donemde, yahudiler 'vaat edilmis topraklar'a konmak istediler. bunun icin ingilizleri finanse etiiler, asker olarak ingiliz ve ruslarin yaninda yer aldilar ve o topraklara donme vaadini kazandilar. ingilizlerde, yahudiler araplara nazaran bizim icin daha guvenilirdir, hindistan yolunda bekcilik yapacak fedai iste bunlar, diyerek bu ise sicak bakti.

bir donem osmanli da yahudilere goc etme hakkini kabul etmis isede, durumu analayinca hemen bu karardan vazgecildi. ingilizler kullanarak birinci dunya savasindan sonra filisitin'ide icine alan bolgeyi elinden aldi. lakin filistin bolgesine ozel bir statu uygulandi. yahudiler yerlesmeye basladi...

araplar osmanliya karsi yardim ettikleri ingilizlerin oyununa geldi... ki kendileride para ugruna toprak satti yahudilere... parcalara bolunduler... filistin yahudilerin oldu... araplar ise pismanlar simdi...

ve iste bu yuzden ben araplari bu konuda haksiz buluyorum. kendi ettiklerini buldular...

o cok sevdikleri lawrence haklarinda sunu demistir: 'araplar hicbir zaman bir bayrak altinda toplanmayacaklar ve tek bir devlet olmayacaklardir. onlar icin en mukemmel idare turk idaresidir. biz, kendi menfaatlerimiz icabi olarak ihtiyarlasmis ve degisen sartlara gore yasama gucunu tazelememis bu idareyi yikacagiz ve istediklerimizi elde edecegiz. fakat hicbir zaman turklerin yerini alamayacagiz. o yer ebediyen bos kalacaktir.'

ama bu demek degildir ki israil'in yaptiklari iyidir, hostur... hayir bu hususta da her zaman israilin karsisinda filistinlilerin yaninda olacagim...

yaralı güvercin.

ortadoğuda kanayan yara ve hiçkimsenin tedavi etmeye çalışmadığı aksine bi tekme de ben vurayım dediği yer.

<bkz: filistin de kardeşim var>

<bkz: leman filistin özel sayısı>

düşenin dostu olmaz sözünü akıllara getiren olayları yaşayan yaralı devet.

bir gözyaşı, mermiler altında bir bebek yüzü. o fotoğraftaki bebeğin karnının ortasındaki kenarları kuruyup kahverengimsi hal almış mermi deliğinin insanda bıraktığı çaresizlik duygusu filistin. duyguları müphem renkte, aslında orada olmayı hiç istemeyen gariban bir israil askeri. bütün insani duygularını, tinsel değerlerini lanet olası bir hırs yüzünden kaybetmiş bir iktidar rejimi. tuşa basılacağı anda uydurulan koordinata amaçsızca sallanan bir tomahawk. ve o tomahawk'in kendisine doğru gelişini seyreden bir çocuk şaşkınlığdır filistin.

birbirlerine acı çektirmekde üstüne olmaya devlet. israilin başaramayacağı şeyleri iç savaşla bir birini kırarak başaran devlet.

emperyalizme ve zorbalığa karşı mücadelenin 70 yıllık kalesi..

<bkz: kahrolsun israil>

hamas ve el fetih gibi milisler sayesinde iç savaşa doğru sürüklenen, hatta içten içe kendisi ile savaşan bir garip ülke.

hamas ve el fetih gibi tabanı, rengi, ırkı, cinsi aynı olan milis hareketlerin neden birleşip israile karşı bir strateji yürütmeyip, böl parçala yut taktiğine meze oldukları ayrı bir soru işareti. yani bu örgütlerin başını çeken kimseler öküz mü ? evet bence öküz. her ne kadar kardeş düşmanlığının baş rolünü oynasalar da, ortak bir düşmana karşı tek cephede savaşmak gibi elzem bir harekete tabi olup takdir kazanmak yerine kendi kendilerini bombalayan bu milis kuvvetler, ortadoğu' da israil zihniyetinin ne kadar başarılı çalıştığını bir kez daha gözler önüne seriyor.
sanki filistin, israil kuşatmasından azad edilmişte, birbirlerinin aleyhtarı sloganlar atıyorlar yollarda. eminim israil, bu iki örgüte de silah, para ve asker yardımı yapıyor.

<bkz: hamas>

geçtiğimiz günler itibariyle ** hamas ve el-fetih yönetimi olmak üzere ikiye ayrılmış ülkedir.

yıllardır en büyük silahı halkın birlik ve beraberliği olan şimdilerde ise ikiye bölünmüş acıların ülkesi.

insanlık dramı denen şeyin neredeyse yarım asırdır sürdüğü bir coğrafyanın en gözler önünde olan parçası. korkum şudur ki; "israil gazze şeridi'ne operasyon düzenledi 5'i çocuk 2'si kadın 13 filistinli öldü" genel kalıbı artık insanlarda normal hale geldi. yani ölen bir insan değil gibi sanki, veya biz başka bir gezegenden olaylara bakan küçük yeşil adamlarız.

hatırlarsanız yıllar önce de "afrika'da günde 1000 çocuk yetersiz beslenmeden ve ilaçsızlıktan ölüyor" şeklinde bir genel kalıp vardı. bu olay kamuoyunda ilk popüler olduğu sıralarda, herkes konuyla ilgili görünüyordu. ancak yıllar yılları kovaladı. artık bu konu espri malzemesi haline bile geldi. kısacası; yardım etmeden seyirci kaldığımız her trajedi bizle için belirli bir süre sonra ya komediye dönüşüyor, ya da bizlerin vicdanında perde kapanıyor ve biz o görmek istemediğimiz oyundan -deve kuşu misali- kurtulmuş oluyoruz kendimizce.

bir devlet terörü yıllardır bir halkı yavaş yavaş biçiyor. dünya kamuoyu ise çok mühim işlerinin arasında bu ufak probleme yer açamıyor. bir mikrop gibi yerleştikleri topraklarda büyüyen bu kanlı devlet, büyüdüğüyle de kalmıyor, etçilleşiyor. biz zavallılar ise bütün bu olan bitenler arasında imanın en alt seviyesi olan "kötülüğü kalben lanetlemek"ten bile aciz durumdayız.

daha bir kaç günlükken vaad edilen topraklar için ağzında emziğiyle öldürülen lübnanlı vaad bebek de artık ağlatmıyor bizi maalesef. israil'in büyük silahlanma hamlesini ve hatta nükleer silahlarını dünya barışı için veya kendisini taş atan çocuklardan korumak için gerçekleştirdiğini ve bunları kullanmayıp bir köşede tutacağını düşünenler de var sanırım. başkaları için kaygılanacak kadar düşünceli ve fedakar olamıyoruz maalesef, bari bu tehdit için kaygılanalım.

gün yüzü görmemiş topraklar.

an itibarıyla malzeme yetersizliğinden dolayı, hastanelerdeki çarşaf ların insan lara kefen bezi şeklinde dağıtıldığı yer… aynı zamanda yine an itibarıyle, 700 bin kişinin gıda malzemesi sıkıntısı yüzünden mısır sınırını geçtiği iddia ediliyor.

tabi bu olay, sadece israil denilen ve insan yok etme konusunda garabet fikirlere sahip olan ülke ve halkı yüzünden gerçekleşmiyor. filistin in kendi iç dinamiklerinde de sorun var. yani eğer, el fetih ve hamas, kendi arasında anlaşabilseydi ve “dik ve bir” durmayı başarabilseydi, bu sorunlar minimalize edilebilirdi. aslında el fetih ve hamas arasındaki sorunun kaynağı ile, israil ve filistin sorununun kaynağı aynı… insan olarak, karşıdakini anlamayı sevmiyoruz ve anlamak da istemiyoruz. çünkü sadece kendimizin “haklı olabileceği” geliyor aklımıza. diğer şıkkı yani haksız olabileceğimizi aklımıza getirmiyoruz, eğer bu noktayı aklımıza getirirsek zaten, “karşıdakinin haklı olma olasılığı”nın farkına varacağız. ama “insanlık” olarak bu konuda yapılan tek düşünce tarzı, karşıdakini ne pahasına olursa olsun yeryüzünden silmek… tıpkı 3000 yıl önceki dünyada yaşanan olaylar ve sorunlar gibi… birileri dünya gelişti mi demişti?

<bkz: intifada>.

ece temelkuran'ın bu günkü yazısı, "duvardaki delik" bu konu için bi okunabilir.
http://www.milliyet.com.tr/...5/yazar/temelkuran.html