eskiler

hayatımızda en çok işittiğimiz serzenişlerden birine aracılık eden kelimedir "eskiler". kimi zaman yeni neslin yaptığı hareketlerden sonra , kimi zaman hayatın bu kadar karmaşık, bu kadar çatışma içerisinde olmasından dolayı kullanılır.

çoğu kez yadırganır bu kavram. ne varsa eskilerde var, nerede o eski bayramlar , eskiden böyle miydi? tarzı cümleler kimi zaman yeni nesle yapmacık gelir. ama geçmişe dönüp baktığımızda gerçekten onlara hak veririz. eskiler gerçekten şahaneydi..

ne bilgisayar ortamı ne de bilişim fuarları vardı eskilerde. ailece bir araya gelinir , birlikte aktiviteler yapılırdı. bir pazar gününün en büyük eğlencesi ne akşama kadar televizyon keyfi yapmak ne de real'e gidip alışveriş yapmaktı. bütün tanıdıklar toplanır , pikniğe gidilirdi. orada yapılan sohbetler , oynayan çocuklar , görülen güler yüzler insana müthiş bir haz verirdi. eskiler.. hepimizin eskileri vardır. eski çorap değil , eski sevgili değil , bu hayatımızda eskide kalmış kısaca anı diye nitelendirdiğimiz şeyler .

bayramın telaşesi arife gününde başlardı. "arife suyuyla banyo yap" tarzı ikazlarla kendimize gelir , o gün sırayla banyo yapıp bayram sabahına uyanmayı iple çekerdik. bayram sabahı erkenden uyanır , aile büyüklerinin elini öper , harçlıklarımızı alırdık . daha sonra akrabaları dolanır , hepsinden biraz güler yüz , kimisinden bir miktar para görürdük. daha sonra bütün paramızı kız kaçıran , torpil gibi şeylere yatırır , onunla mutlu olurduk. üzerimizde bayramlıklarımızla sokakta dolaşır , gelen gideni izlerdik . herkes ailesiyle onlarca sokak dolaşır , yine de yorulmazdı .

her bayramda bir yerlere gidip geldiğimizde kapı kolunun üzerinde asılı terlikle karşılaşırdık. anlardık ki biz evde yokken birileri gelmiş. kim olduğunu bilmesek de yüzümüzde oluşan tebessüm , içi sevgi dolu bedenler , bizi mutlu ediyordu.

evet , bayramlar, yılbaşı geceleri , piknikler , akraba gezmeleri , köy düğünleri , anneanne-torun sohbetleri ve niceleri.. eskiler , şimdilerin kitap yazma malzemeleri , şu sıralar çekilen onca acıya rağmen ayakta durabilmemizi sağlayan yegane sebep..

eskiler. en son bizim neslimizin yakalayabildiği, bizden sonrakilerin böyle bir şansı olmadığı için üzüntü veren eskiler. böyle olmasına neden olan da yine eskiler. arada kalan bir neslin haklı serzenişi. eskiler her zaman gülümseyerek bakılır. en mutlu günler akla gelir. öyle ki eskilerin filmleri bile bir başkadır. izlendikçe insana ayrı tatlar verir. eskilerin müzikleri. dinledikçe insanı ağlatır belki. eskiler aklına gelir. yaşadığın güzellikler. belki eskilerin arasında bir köşeye ittiğin eski aşkı hatırlarsın. belki küçükken gittiğin bir dede ziyaretini. bir daha öyle bir sevgi yaşamayacağını bilirsin. teknolojinin esiri olmuşken eskilere bir özlemle bakmak neslin ruh halinin bir göstergesidir belki. hüzünleri hatırlarsın. mutluluklarını, sevdiklerini. elini uzatsan yakındır belki ama yakalayamazsın bir türlü. araya türlü engeller girmiştir. engelleri aşacak güç kalmamıştır bu bıkkın bedenlerde. oysa eskiler. onlar öyle miydi dersin. bir damla göz yaşı süzülür gözlerinden. yitirdiklerin için. koruyamadıkların için. değerini bilemediklerin için...