gendaş kültür etiketiyle piyasaya çıkan bir bedirhan toprak romanı.
1.
2.
sadece bir kaç saniye sürdüğü söylenen bir masala gitmek için koymuştum yastığa başımı .gene beyaz boyalı mavi pencereli bir evdeydim. balkonuna en sevdiğim mor rengin sarmışıklarını koymuştu gene bilinçaltım .kokusunu hissedebileceğim kadar güzel bezemişti balkonu çiçekler ve tüm börtü böcek çiçeklerin üzerine yuvalanmıştı , tadından nasiplenmek için . belkide ben dokunmayayım diye sahne böyle kurgulanmıştı. kapıdan çıkıyordum. ayak bileklerime değen uzun bir elbiseyle , tek başıma gibiydim. ama sonra kapatmıyordum kapıyı, elimi kapıya doğru uzatıyordum . ve sen değiyordun elime.sonra elimi avucunun içine alıyor ve bayram çocuklarını kıskandıracak kadar keyifle gülümsüyordun... yürüyorduk sonra. yürürken konuşmanın yasak olduğu bir kentmiydi orası bilmiyorum ama sadece yürüyor ve susuyorduk....sonra ben bozuyordum bu sessiz kalma oyununu, alnında tek damla halinde duran teri elimle siliyor ve susadın mı ?diye soruyorum...yanıt vermiyorsun beni kendine doğru çekip bir sokak arasına doğru yöneltiyorsun. ben sahile gitmem gerektiğini söylüyorum sana . sen sadece hayır diyor ve gene susuyorsun .elimi daha sıkı tutuyorsun sanki. bekliyorlar ama beni diyorum ,umrunda bile olmuyor. adımların hızlanıyor ve balkonları birbirine değen bu sokakta, rüzgara yüzümüzü yalatarak dahada çok hızlanıyoruz. köşeye döndüğümüzde önümüze bir merdiven çıkıyor ve bitiminde taşlarla örülmüş bir duvar. burada oturup beklemelisin diyorsun ve sonra ben oturuyorum.bacaklarımı karnıma doğru çekip dizlerime çenemi dayayıp oturuyorum. sen karşımda duruyorsun. belli ki; beni bişeylerden koruyorsun. gözlerime bakıp elini saçlarıma sürüyorsun. burda oturup bekle diyorsunbana...ya sen ? diyorum gene susuyorsun. sonra arkanı dönüp gidiyorsun. gözlerimi ,geçtiğimiz o tüm sokak aralarında arkandan sürüklüyorsun... sonra bir yağmur başlıyor ve kalabalık caddeden yükselen fransız aksanlı arapçasıyla haykıran bir adam sesi.. ben kulaklarımı tıkıyorum. ağlayarak uyandığımı fark ediyorum...ve gene bir masalı sonunu görmeden bitiryorum. ve yaşıyorumşizofreninin en çekilmez halini.