delikanlilik

tanım gibi değil gibi: bazısı için olmazsa olmaz, bazısı için olsa da olur olmasa da olur, bazısı için de olmazsa iyi olur. değeri görmezden gelinen erdem.

tektek ele alıcaz tabii grupları.

olmazsa iyi olur insanları adab-ı muaşeretin taşrada doğduğunun farkında değildir. hayatı beyaz şarabın hangi kadehte, kırmızı şarabın hangi kadehte içileceğinden, balığı hangi çatalla, kırmızı eti hangi çatalla yiyeceğinden, servisi dalgınlıkla soldan yapan garsonu azarlamaktan ibaret sanır. ömr-ü hayatında "ulan" dememiştir, "ulan" diyebilmenin rahatlığını hissedememiştir. yüksek ihtimalle erkekse bile oturarak işiyordur. her şartta kibardır. muhtemelen de dedesi paşadır, nenesi asilzadedir, annesi allaha emanettir. yine de zararlı değillerdir, takılsınlar.

olsa da olur olmasa da olur insanları en zararlı gruptur. sıvıdır çoğu, bulunduğu kabın şeklini alır. yerine göre hareket etmek değil, bukalemunluktur bir nevi. ortam onu gerektiriyor diye inanmadığı şeyleri bile savunabilirler. çoğu zaman yaptığı ile düşündüğü uyuşmadığından çelişik bir halleri, tavırları vardır. kendinden en emin olduğu zamanlarda bile dışarıya bunu yansıtamaz, bir samimiyetsizlik hakimdir bünyeye neticede. çoğusu bunu yavşaklık olarak niteler, ben "canım benim onlar" diyorum, üzülüyorum onlara. racon bilmez, argodan bir haber halleriyle de caka satmakdan da kendini alamaz, sürekli gülünç duruma düşer. yeri geldiğinde varoşu över, yeri geldiğinde itin götüne sokar bunlar, yerin dibine giresicelerdir. kıraathane kültürünü aşağılar, en sevdiği arkadaşına selam verirken anasına sövmekten de geri durmazlar. kendi sevgilisine laf atıldığında aslan kesilip, insanların anasına-bacısına salça olmaktan da kendini alamazlar. dedik ya, çelişik işte. zayıf karakterlidirler. belki de karaktersizdirler, kestiremiyorum şimdi. adam değillerdir velhalsıl-ı kelam.

olmazsa olmaz insanları için fazla kelam etmeye gerek yoktur aslında. ya da bana düşmez. "adam gibi adam" denilen cinstendir neresinden bakılırsa bakılsın. delikanlılığın hakkını verebildiği sürece herkes tarafından saygı gören, takdir edilen, sevilen kişilerdir. gençliklerinde bitirim, yaşlandıklarında abi olurlar. abi oldukları zaman "ben delikanlının sözüne hastayım" gibi büyük kelamlar edebilirler ama hiçbirisinin kitap yazdığı görülmemiştir. sanat-sepet işleriyle uzaktan yakından ilgileri yoktur. yaşayarak öğrenmeyi tercih edenlerdirler. allah bozmasın onları.

nihayetinde, kelime olarak bile bir ağırlığı vardır.
nokta.*

dante convito'sunda ya$ami boldugu dort ulkusel a$amanin en verimlisi diye tanimliyor yirmibe$ ya$ina kadar uzanan bu cagi. erdemleri de kendisi gibi vaat edici; itaat, tatlilik, utanca kar$i duyarlilik ve govdenin gorkemi.

dante'nin asil endi$esi neydi bilemem ama uyarisini ciddiye almak erdemlerimden birine uyuyor: "bu ya$amin dola$ik ormanlarina giren delikanli eger buyuklerince gosterilmezse dogru yolu tutmayi bilemez."

dante dede belki de, gozunu tra$ bicagindan uzak kalmi$ killi erkekler arasinda parildayan yeniyetmelere diktiginden inferno'yu yazmak zorunda kalmi$tir. yine de hocanin talkimina uyulmali; ve yine kendi siniflandirmasiyla "yeti$kin"ler arasindan dogru yolu tutturacaklar secilmeli. ne olsa cins i latif de dedenin tanimlamalarindan.

bazılarına göre ağır abi takılmaktır.bazılarına göre her önüne geleni dövmektir.kimine göre yeri geldiğinde delikanlıları oynamaktır..kendi fikrimimi soruyorsunuz hemen söylüyorm,en büyük delikanlılık efendiliktir..