lafmacun org

çocukluk masumiyeti..



her $eyi basit agılama yetisi..hayatın acılarını anlamama umarsızlığı..tek derdimizin vitrinin önünde geçerken avazımız çıktığı kadar bağırıp annemizin çeki$tirmelerine rağmen ayak direyip aldırmak istediğimiz oyuncağa duyduğumuz arzunun temizliği..



sabahın köründe kalkıp sokağa çıkabilme özgürlüğü..gecenin bir yarısında eve girmek için kandırılmak adına alınan rü$vetlerin tadı..misket oynarken tüm misketleri ütebilmek..seksek oynarken oyunu tamamlayabilmek..saklambaç oynarken bulunması en zor yere saklanabilme becerisi..ip atlarken yanmama..yakalamaç oynarken yakalanmamak..



futbol maçlarında "sen kızsın ne anlarsın ki, ofsaytı bile bilmiyorsun!" önyargısından uzak maça dahil olabilme..bakkala gönderilmek, para üstü ile abur cubur aldığınız..ağlamanın bir koz olmadığı oranda gerçekle$tirildiği, gerçekten ağlandığı zamanlarda olmak..çıkar ili$kilerinden bi haber olabilme güvencesi..



acıların dü$tüğümüzde bir yerimiz kanadığında ya$adığımız his olduğundan ibaret anlar..kar$ılıksız sevmeyi bildiğimiz ya$antılar..paranın anlamını algılayamadığımız sadece abur cubur sahibi olmamıza neden olan "$ey" olarak bildiğimiz saflığımız..



mutlu olmak için çok fazla $eye ihtiyacımız olmadığı aç gözlülükten uzaklığımız..pis olan tek $eyimizin sokağa çıktığımızda mahvettiğimiz kıyafetlerimizin olması..yapılan yaramazlıkların kötü sonuçlardan bilinçsiz olmamız..



henüz kirlenmemi$ olmamız..hayatın ve insanların gerçek yüzüyle tanı$mamız olmamız..



kısacası;



çocukluğumuz..

<bkz: bayram harçlığı>

daha olgunlasmasina 1 ay olan yumusak cekirdekli erikler.. ve o cekirdekleri arkadasinin gozune sıkmak..

mahalle maçı, taso oynamak, futbolcu kağıtları, bilye oynamak, sünnet olan arkadaşla dalga geçmek, bilgisayarın hayatımıza daha girmemiş olması, her eğitim - öğretim başında ders kitaplarını ve defterleri kaplamak, kızların eteğini kaldırmak *, ortada sıçan, önüme gelene bir tekme *

sokakta arkadaslarınızla top peşinden koşturduktan sonra evde annenizin oğlum terli terli su içme hasta olursun demesi.

sokaktan terli terli koşup geldikten sonra musluğua ağzımızı dayayıp kana kana su içmek.*



bayram harçlıklarımızın tümünü torpil,kızkaçıran,çatapat,mantar tabancasına harcamak.



çocuk gürültüsünden usanan menepozlu teyzelerin üzerimize su atması ve o sudan kaçmaca.



tek derdimizin seksek taşını sayıda durdurmak ve o taşı en pahalı elmaslar gibi saklayıp kimseye vermemek.



misafirlikte verilen bayram harçlıkları.



sokaktan bulduğumuz şişeleri parktaki kuma gömüp içerisinde torpili patlattıktan sonra mahalleninde ödünü patlatmak.

3 katlı kalem kutusunu ve onu sana alan aşkını, kümede yazıcı olup ayak parmaklarının ucunda yükselip tahtaya özet yazmayı, annenler gelmeden önce dolaba saklanıp kaybolmuş numarası yapmayı, misafirlikte ya da sıkıldığın herhangi bir mekanda uyumayı, kucakta taşınmayı hatta bacağını kırdığında sana verilen o alamanya çukulatasını.

zile basıp kaçamamayı, teyzenin bahçesinden gül koparıp veletlik aşkı manitaya verilmesi ve üzerine teyzenin azarının yenmesi, balkondan aşağı çiçeklerin üzerine işemeyi * * , yemekte paşa çayı içmeyi, saçma sapan sorular üretip anne baba ve bilimum akrabaları deli etmeyi...

düştüğümde insanların ’’atladı atladııııı’’ demesi;salak yerine.şimdiki gibi değil yani.*

parmaklarınla yaşını göstermeyi...

ailenle tartışma konularını sadece dondurma olması...

etrafındakilerin sadece oyundaki yüzünü görmeyi.. diğerleri çokta tın çokta fifi demeyi... en azından öyle davranmayı...

büyük güzel ablaların "ay ne şiker şey,yerim sini ayyyyyyy ayyyy!!!,abidik gubidik"diyerekten sizi sevmesi,öpmesi,oranızı buranızı mıncıklaması.

eve geç kalındığında hissedilen kalp çarpıntısı,

çete kurup diğer mahallenin tıfıllarını dövmek,

dedenin verdiği harçlıkla alınan misketleri ütülmek, son anda tekrar kara geçince vınlamak...*

<bkz: lego>

itfaiyeci merdiveni. tuhaf geliyor yazınca ama bu gün farkettim özlediğimi, yanımdan bir itfaiye arabası geçince. birden gözümün önüne geldi çocukluğum. biz ilkokuldayken yangın haftası diye bir şey vardı. yine de vardır herhalde. işte o hafta resim derslerinde yangın resmi yapmak gerekirdi ve tabi mutlaka yangın merdiveni. bir itfaiyeci olacak yanan camlardan insanları kurtaracak. az mı uğraşırdım benzesin diye. bu gün görünce hatırladım işte o zamandan beri hiç düşünmemişim yangın merdivenlerini. ilkokuldan sonra hiç görmemişim bile.

karşı mahalle çocuklarıyla kolasına yaptığımız maçlar.

<bkz: cocuksu asklar>

masumiyet, iç sesin olmaması, hafızamdaki o dönemden kalan kokular*, fikirsizlik, bir şey bilmemek... derinlere daldım galiba.

<bkz: türkiye kupası>



fenerbahceli oyuncuların hepsi bebekti fener kupayı aldıgında ,buyudukce ozluyorlar ..

elinde oyuncaklarla kapıda beliren babam, aynı anda yüzümde açan güller, oyuncağın tadını çıkaramadan yemeğe çağıran annem, daha küçük olduğunu bahane ederek oyuncakla oynamaması gerektiğini anlatmaya çalıştığım kardeşim.. bu sahne uzar gider, sahnenin her karesinde sabit iki ortak nokta bulmak mümkündür: yaşandığı an adına mutluluk, hatırlandığı an adına ise özlem.

her yaşın ayrı güzelliği olmasına rağmen, maalesef ülkemizdeki acı gerçek: "gelen gideni aratır" şeklinde olduğundan ve hayat sürekli üstümüze yeni yükler getirdiğinden çocukluk yıllarının güzelliği hiç unutulmaz hatta sürekli özlem duyulur.



yağmur suyu birikintisinde anne çağırmadan akşama kadar çamurla oynamak.