lafmacun org

gule asik oldugu soylenen, mukemmel sesi olan miniminnacik kus.

anadolu'nun en önemli folklorik simgelerinden biri. yüzlerce türkünün içinde geçer.

<bkz: azer bülbül>*

<bkz: bülbülüm altın kafeste>

yunus emre şiiridir.yolcular grubu tarafından ilahi olarak söylenmektedir.

sen burda garip mi geldin
nicin aglarsin bulbul
yorulup iz mi yanildin
nicin aglarsin bulbul

karli daglardan mi astin
derin irmaklar mi gectin
yarinden ayri mi dustun
nicin aglarsin bulbul hey

hey, ne yavuz inilersin
benim derdim yenilersin
dostu gormek mi dilersin
nicin aglarsin bulbul

kal'ali sehir mi yikildi
ya nam-u arin mi kaldi
gurbette yarin mi kaldi
nicin aglarsin bulbul

gulistanlarda yaylarsin
taze gulleri yiylarsin
yavlak zarilik eylersin
nicin aglarsin bulbul

uykudan gozum uyandi
uyandi kana boyandi
yandi sol yuregim yandi
nicin aglarsin bulbul

neoldu su yunus'a noldu
askin deryasina daldi
yine baharistan oldu
nicin aglarsin bulbul

güzel bir haluk levent şarkısıdır:

bülbülün giydiği sarı
ağlayaram zarı zarı
yitirmişim nazlı yarı
sen ağlama ben ağlarım
bülbülün giydiği atlas
atlasa iğneler batmaz
benim yarım bensiz yatmaz
sen ağlama ben ağlarım

<bkz: lafmacun şarkı sözü servisi>

not: baterist zillerde şova yönelik hareketler yapmıştır.

ahmet ha$im $iiridir.

bir gamlı hazânın seherinde,
ısrâra ne hâcet yine bülbül?
bil, kalbimizin bahçelerinde,
cân verdi senin söylediğin gül.

savrulmada gül şimdi havada,
gün doğmada bir başka ziyâda.

mehmet akif ersoy şiiridir.

-basri bey oğlumuza-

bütün dünyâya küskündüm, dün akşam pek bunalmıştım;
nihayet, bir zaman kırlarda gezmiş, köyde kalmıştım.
şehirden kaçmak isterken sular zaten kararmıştı,
pek ıssız bir karanlık sonradan vâdiyi sarmıştı.
ışık yok, yolcu yok, ses yok, bütün hılkat kesilmiş lâl...
bu istiğrâkı tek bir nefha olsun etmiyor ihlâl
muhîtin hâli "insâniyyet"in timsâlidir, sandım;
dönüp mâzîye tırmandım, ne hicranlar, neden andım!

taşarken haşrolup beynimden artık bin müselsel yâd,
zalâmın sinesinden fışkıran memdûd bir feryâd,
0 müstağrak, o durgun vecdi nâgâh öyle coşturdu
ki vâdiden bütün, yer yer, enînler çağlayıp durdu.
ne muhrik nağmeler, yâ rab, ne mevcâmevc demlerdi;
ağaçlar, taşlar ürpermişti, gûya sûr-i mahşerdi!

-eşin var, âşiyanın var, baharın var, ki beklerdin;
kıyâmetler koparmak neydi, ey bülbül, nedir derdin ?
0 zümrüd tahta kondun, bir semâvî saltanat kurdun;
cihânın yurdu hep çiğnense, çiğnenmez senin yurdun,
bugün bir yemyeşil vâdi, yarın bir kıpkızıl gülşen,
gezersin, hânmânın şen, için şen, kâinatın şen.
hazansız bir zemin isterse, şâyed rûh-i ser-bâzın,
ufuklar, bu'd-i mutlaklar bütün mahkûm-i pervâzın.
değil bir kayda, sığmazsın - kanadlandım mı - eb'âda;
hayâtın en muhayyel gayedir ahrâra dünyâda,
neden öyleyse mâtemlerle eyyâmın perîşandır?
niçin bir damlacık göğsünde bir umman hurûşandır?
hayır, mâtem senin hakkın değil... mâtem benim hakkım:
asırlar var ki, aydınlık nedir, hiç bilmez âfâkım!
tesellîden nasîbim yok, hazân ağlar bahârımda;
bugün bir hânmansız serseriyim öz diyârımda!
ne husrandır ki: şark'ın ben vefâsız, kansız evlâdı,
serâpâ garba çiğnettim de çıktım hâk-i ecdâdı!
hayâlimden geçerken şimdi, fikrim herc ü merc oldu,
salâhaddîn-i eyyûbî'lerin, fatih'lerin yurdu.
ne zillettir ki: nâkûs inlesin beyninde osman'ın;
ezan sussun, fezâlardan silinsin yâdı mevlâ'nın!
ne hicrandır ki: en şevketli bir mâzi serâp olsun;
o kudretler, o satvetler harâb olsun, türâb olsun!
çökük bir kubbe kalsın ma'bedinden yıldırım hân'ın;
şenâatlerle çiğnensin muazzam kabri orhan'ın!
ne heybettir ki: vahdet-gâhı dînin devrilip, taş taş,
sürünsün şimdi milyonlarca me'vâsız kalan dindaş!
yıkılmış hânmânlar yerde işkenceyle kıvransın;
serilmiş gövdeler, binlerce, yüz binlerce doğransın!
dolaşsın, sonra, islâm'ın harem-gâhında nâ-mahrem...
benim hakkım, sus ey bülbül, senin hakkın değil mâtem! (*)




[safahât, yedinci kitap]


(*) bu şiir yazılırken yunan istilâsı altındaki topraklarımız
hususiyle bursa'ya dair elîm haberler geliyordu;
tetkikine de imkân yoktu.

damdakinin, avuctaki serce kadar kiymetinin olmadigi kus cinsi.

divan edebiyatının önemli figürlerindendir. güle aşıktır.

<bkz: aşıkla maşuk>

ömer hayyam'ın dediğine göre güle baktıkça yüreği çırpınan kuş.