lafmacun org

gerer.
sessizlik rahatsız eder, öften püften bişeyler söylersin, boşluk doldurulmaya çalışılır. nerde kaldı ulan şu bizim ziyalar mustafalar sevgiler diye kapıya kitlersin gözlerini. karşındaki insan da saçmalar, muhabbet tıkanır. sıçtıkça sıvarsın.
n’alaka lan, bu düşünce herkeste var..
bişeyler söylemeyeliyim, bişeyler söylemeleyim, bişeyleeeer.

eger bir konusma olursa, konu hep aynidir, sikca duyulan cümleler vardir:

- "havalar da baya sogudu"
- "havalar da baya isindi"
- "cok uykum var, erkenden yatmam lazim bugün" (yalaaan)
- "mekan güzel dimi" (igrenctir aslinda)
- "hehe" (esprini yiyim, bu ne lan)
- "lavabo ne tarafta acaba" (tuvalet bile senden daha eglenceli)
- "..."
- "ben bizimkilere bir bakayim" (iki adim yürüyüp, barda oturulur)

şimdiii;
eğer ki bu beğenilen kişi ise
(hayal edelim)
tüm hünerlerin sergileneceği bir stand-up şovu
bir iltifatlar yağmuru...
ve ardından romantik bir yemek...
hatta güzel bir ilişkinini başlangıcı olabme ihtimli de varken

-
-
-

sümsüğün teki ise
(hayal bile etmeye gerek yok)
kısa cevaplar ve
kaçma planları devreye girer.

yıkımdır.

tanımadığınız biriyle aynı asansörde olmak kadar beter bir durumdur. iki taraf da konuşmaya hevesliyse yine bir ortak yol bulunur, fazla gerilim olmaz. ama siz muhabbet açmaya çalışırken oralı olmuyorsa o zaman ölümdür. içten ’ulan ne pis adammışsın sen’ düşünceleri geçirilerek susulur.

ve neticesinde:
<bkz: osurmak için oda değiştirmek>

insan bu, ne kadar çabalarsa çabalasın bi’ yere kadar içine atabiliyor.