bana ait olan.

o benım.

1. tekil şahsın sahiplenme durumu.

en cok kapi önünde kullandigimiz kelime. burada önemli olan kapinin diger tarafindaki sahsiyetin sesinizi alabilmesi icin,kelimenin yüksek sesli söylenilmesi ve 'i' harfinin uzatilmasidir.

"benimki"

banyodan çıktıktan sonra bir süre bornozu ile oturdu sonra yavaşça ayağa kalktı, aynanın karşısına yürüdü. bornozunu omuzundan yere düşürdü. şimdi esmer tenini, vücudunun kıvrımlarını seyrediyordu aynada. iç çamaşırlarının bulunduğu çekmeceye doğru yürüdü, el içi kadar derler ya öyle bir külot ve sütyen aldı. öyle dantelli, seksi bir şey değildi. bildiğin külotlu, pamuklu şeylerdi. ama oldu olsa hep küçük iç çamaşırı giymeyi severdi. iç çamaşırlarını giydi, gardrobu açtı bir de şeffaf gecelik aldı. kısacık askılı bir gecelik. bunu da çok seviyordu ama annesi hep kızardı. "üşüteceksin, çocuğun olmayacak bak! kime beğendireceksin kendini ikimizden başka kimsenin olmadığı bu evde" derdi. umursamadı aklına gelen bu sözü.
yatağına oturdu.
- benimki de çıkmıştır şimdi banyodan dedi. benim ki? nerden benim oluyorsa? sanki gerçekten benim! diye devam etti mırıldanmaya. çok özlemişti onu. hüzünle gülümsedi. gülümserken dudağının bir kenarı kıvrıldı hafifçe. parmağının ucuyla dokundu o kıvrıma. ilk kez ordan öpmüştü onu sevgilisi. içi ürpermişti, heyecandan ne yapacağını bilememişti o zaman. düşüncelerini cep telefonunun mesaj uyarısı bozdu. ondandı mesaj.
telefonu eline aldı, yatağa uzandı. mesajı okudu. "seni çok özledim. seni istiyorum"
cevap yazmadı. eli küçük külotunun içinde hareket etmeye başladığında mırıldandı;
- ben de seni istiyorum benimki...

kapı çaldığında söylenen, ''kim o?'' sorusu cevabı.

ben = alman erkek ismi
ben'im = sahiplenme belirtisi

<bkz: mine>