bir yanımı, burada, bu insanlara bıraktım. korktum onların yanında kendimi ele ermekten. yanlarında ruhumu, düşüncelerimi, duygularımı, taslaklarımı içine yerleştirdim. çerçeveledim... bir yanım çekip gitti, o ibret verici karanlık öykülere. bu yüzden, bu ikiye bölünmüşlük ve hiçbir yere tam ait olmayış yüzünden, çok aşağılandım kendimi, çok kınadım...ama farkındayım her şeyin. ne kadar çelişkiye düşersem, ne kadar çok hissedersem parçalanmışlığımı, aşk o kadar çok birikiyor içimde... aşk, ölüm gibi bakıyor bana. her geçen gün güzelleşen bir ölüm gibi... karanlık öykülerin aydınlığına bakttıkça...
<bkz: cezmi ersoz>
#247736